62 views

Η ιστορία του Colin Perreira δεν είναι τετριμμένη και ιδιόρρυθμη, αλλά ένα ρομάντζο που διαβάζοντας το, αντιλαμβάνεσαι πως κάπου εκεί έξω εξακολουθεί να «επιβιώνει» η αγάπη και η αφοσίωση.

 

Στην ζωή μας, καλώς ή κακώς, το ποδόσφαιρο παίζει σπουδαίο ρόλο. Για πολλούς, η αγαπημένη τους ομάδα είναι κάτι ιερό και λέγεται πως η ζωή τους δεν θα ήταν ίδια δίχως αυτή. Κατά καιρούς, «ξεθάβουμε» ή έρχονται στο φως της δημοσιότητας ιστορίες που συνδέουν αφοσιωμένους οπαδούς και ποδοσφαιρικούς συλλόγους. Πολλές απ’αυτές, μιας και είμαι ρομαντικός, έχουν αποτυπωθεί στο χαρτί, παρόλα αυτά, καμία δεν έμοιαζε με την σπάνια περίπτωση του Colin Perreira.

Ποιος είναι λοιπόν ο κύριος Perreira; Είναι ένας άσημος, απλός άνθρωπος, όπως όλοι μας. Ή μάλλον, αυτό πιστεύεται, καθώς στην πορεία θα διαπιστώσετε πως ο 22χρονος φοιτητής είναι ένα σπάνιο κράμα συνανθρώπου μας που ήρθε σ’αυτό τον κόσμο, με σκοπό να μας διδάξει κάτι πολύ απλό, αλλά συνάμα σπουδαίο. Το πως είναι να αγαπάς πιστά και βαθιά. Το πως μπορείς να δείχνεις την αφοσίωση σου, χωρίς να είσαι ικανός να αντικρίσεις τον πόθο σου.

 

 

Μεταφερόμαστε στην νότια ακτή της Αγγλίας και στο Hemel Hempstead. Στην πόλη εδρεύει η ομώνυμη ποδοσφαιρική ομάδα που αγωνίζεται στην National League, την έκτη την τάξη κατηγορία της χώρας. Ο σύλλογος, μπορεί να μην έχει επιδείξει στο παλμαρέ του διακρίσεις, τρόπαια ή μετάλλια, αλλά διαθέτει, για καλή του τύχη, τον πιο πιστό οπαδό του νησιού (μπορεί και παγκοσμίως). Ο λόγος για τον Colin Perreira που είναι «αθεράπευτα άρρωστος» με τους «Tudors» και το αποδεικνύει καθημερινά.

«Πάμε να δούμε την ομάδα μας στον εκτός έδρας αγώνα της;», ρωτάει ένας φίλος. «Μπα, είναι πολλά χιλιόμετρα, πολύ μεγάλη ταλαιπωρία», απαντάει ο έτερος. Πριν εκφράσεις το παραπάνω ανάλογο, σκέψου τον πρωταγωνιστή της ιστορίας μας. Ο νεαρός οπαδός αναγκάστηκε να αφήσει το Hemel Hempstead και να μετακομίσει στο Plymouth, λίγο πιο νότια και δυτικά, ελέω των σπουδών του. Οι σπουδές του, πολλοί θα φαντάστηκαν πως, θα του στερούσαν το δικαίωμα να βλέπει από κοντά την αγαπημένη του ομάδα. Όμως, στην πραγματική αγάπη, οι αποστάσεις και τα εμπόδια δεν είναι ικανά να φράξουν τον δρόμο. 

 

 

Ο φίλος μας, παρέα με τον πιστό του σύντροφο, τον σκύλο του ονόματι Sid, διανύουν περίπου 500 μίλια, κάθε φορά που οι «Tudors» δίνουν παιχνίδι στο Vauxhall Road. Ο Colin βρίσκεται στις εξέδρες του σταδίου σε κάθε εντός έδρας αναμέτρηση και με οδηγό το κινητό του, παρακολουθεί την εξέλιξη της αναμέτρησης. Γιατί κάποιος να χρειάζεται στο ταξίδι του έναν σκύλο και κατά την διάρκεια του αγώνα το κινητό του; Η απάντηση είναι απλή. Ο Colin Perreira έχει γεννηθεί με πρόβλημα όρασης, βλέποντας ελάχιστα και δεν έχει την τύχη και την χαρά να απολαμβάνει τα απλά πράγματα της ζωής, όπως η πλειοψηφία του ανθρώπινου πληθυσμού.

Γι’αυτό τον λόγο, ο αξιαγάπητος Sid βρίσκεται στο πλευρό του, καθοδηγώντας τον και κρατώντας του συντροφιά. Επίσης, αναφορικά με το κινητό, ο Colin το χρησιμοποιεί, με σκοπό να μείνει προσηλωμένος στην πορεία της μπάλας, αφού δεν μπορεί να δει καθαρά πέρα από τα 18 μέτρα. Έτσι, με την χρήση της κάμερας, καταφέρνει να κεντρίσει το βλέμμα του στην εξέλιξη της φάσης, παρόλο που είναι αρκετά κουραστικό και επίπονο.

 

 

«Ένα φυσιολογικό ταξίδι από το Plymouth στο Hemel Hempstead γίνεται με το τραίνο. Είναι περίπου 440 μίλια η απόσταση και κρατάει κοντά στις 5-6 ώρες. Διανύω αυτή την διαδρομή για να βλέπω την ομάδα μου, τόσο στα εντός έδρας, όσο και στα εκτός έδρας παιχνίδια της, παρέα με τον Sid, τον τεσσάρων χρόνων σκύλο μου», αναφέρει ο πρωταγωνιστής μας και συνεχίζει με περαιτέρω λεπτομέρειες, λέγοντας:

«Εξαρτάται αν το παιχνίδι είναι Σάββατο ή Πέμπτη βράδυ. Συνήθως για ένα Σαββατιάτικο match ταξιδεύω από την Παρασκευή το απόγευμα και μένω το βράδυ με τον πατέρα μου. Μετά την αναμέτρηση γυρίζω πίσω στο Plymouth, έχοντας περάσει όμορφες στιγμές, ή μένω και εκείνο το βράδυ στο σπίτι του πατέρα μου. Αν είναι Πέμπτη, τότε φεύγω στις 11 ώρα το πρωί και φτάνω στο Hemel Hempstead στις 2 το μεσημέρι. Μετά χρησιμοποιώ τα μέσα μαζικής μεταφοράς, που διαρκούν δύο ώρες και έπειτα, παίρνω ταξί, για να πάω σε μία γνωστή pub, για να πιω μπύρες μαζί με άλλους οπαδούς». 

 

 

Ο 22χρονος, σε κάθε «απόβαση» του, κουβαλάει στην πλάτη του το σακίδιο του που περιέχει το laptop του, ακουστικά, έναν φορτιστή κινητού και τα κιάλια, που τα χρησιμοποιεί για να βλέπει την μπάλα, όταν αυτή βρίσκεται σε μεγαλύτερες αποστάσεις. Φυσικά, φροντίζει και ο πιστός του φίλος να είναι εφοδιασμένος κατάλληλα, έχοντας ξεχωριστό σάκο για τον ίδιο. Σκυλοτροφή, μία κουβέρτα, αλλά και παιχνίδια αποτελούν μέρος του ταξιδιού για την απόλαυση του τετράποδου φίλου.

«Πάντα στέκομαι πίσω από το τέρμα όπου η Hemel Hempstead κάνει επίθεση, όπως συνηθίζουν στα ερασιτεχνικά πρωταθλήματα, που είναι μία παράδοση, αλλά συν τις άλλοις, έχει και μία σπάνια ομορφιά, γιατί μπορώ να πανηγυρίζω πιο έντονα τα goals της ομάδας μου. Χρησιμοποιώ κιάλια και την κάμερα του κινητού μου για να κάνω zoom στο γήπεδο», τονίζει.

 

 

Και η «μαγεία» δεν σταματάει εδώ. Ο Colin Perreira, μεταξύ άλλων, είναι εθελοντής και του έχει ανατεθεί ο ρόλος του Press Officer του συλλόγου, που έχει να κάνει με τις συνεντεύξεις των πρωταγωνιστών της κάθε αναμέτρησης, αλλά και την διαχείριση των social medias, αναρτώντας τα τελευταία νέα και κάνοντας το live της κάθε αναμέτρησης. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως ο κύριος Perreira είναι ένα σπάνιο είδος ανθρώπου, έχοντας συγκινήσει όλο το ποδοσφαιρικό, και μη, κοινό με την αφοσίωση του.

Ο Dave Broggins, προπονητής των «Tudors», του πρόσφερε εισιτήριο διαρκείας για όλα τα εντός έδρας παιχνίδια, ως ανταμοιβή για την πίστη και την αγάπη του προς τον σύλλογο.

«Δεν είναι τα λόγια αρκετά για να ευχαριστήσω τον κύριο Broggins και την ομάδα γι’αυτό που έκαναν για εμένα. Μου έδωσαν δωρεάν ένα χρόνιο εισιτήριο διαρκείας. Μου αρέσει να είμαι μέρος αυτών των δραστηριοτήτων, γιατί έρχομαι κοντά με την ομάδα, την πόλη, δείχνοντας τους το πάθος μου γι’αυτό. Το να είμαι press officer είναι μέρος αυτού και τους ξεπληρώνω ότι έχουν κάνει για εμένα μέχρι τώρα». 

Η season είναι μακριά, οι αγωνιστικές αρκετές και τα χιλιόμετρα ατελείωτα. Αλήθεια, ποια ήταν η μεγαλύτερη απόσταση που έχει διανύσει μέχρι τώρα;

 

 

«Μέχρι στιγμής, την φετινή χρονιά έχω βρεθεί σ’όλους τους εντός έδρας αγώνες και σε έναν ικανοποιητικό αριθμό εκτός έδρας αναμετρήσεων. Νομίζω ότι η απόσταση, μέσο όρο, είναι κοντά στα 500 μίλια. Το μεγαλύτερο ταξίδι μου διήρκεσε 6μιση ώρες, δηλαδή 650 μίλια και ήταν στην εκτός έδρας αναμέτρηση κόντρα στην Bognor Regis. Νομίζω πως το μέλλον είναι λαμπρό για την Hemel Hempstead και ανυπομονώ να το ζήσω μαζί της», συμπληρώνει ο Colin.

Τι να πρώτο πεις; Που να κεντρίσεις το ενδιαφέρον σου στην παραπάνω ιστορία; Δεν υπάρχουν λόγια, πραγματικά. Ξέρετε, μόλις «πήρε το μάτι μου» την είδηση, δεν το σκέφτηκα και πολύ. Είπα «για κάτι τέτοιους χαρακτήρες, για κάτι τέτοιους ανθρώπους αξίζει να ρίξεις μελάνι. Για κάτι τέτοια ρομάντζα αγάπησα το ποδόσφαιρο». Και πράγματι, θα ήθελα να είχα την τύχη να πιω μπύρες, παρέα με τον Colin και να παρακολουθήσω μία αναμέτρηση της Hemel Hempstead στο πλάι του.

Μακριά από την πραγματικότητα της Premier League, τα φώτα της δημοσιότητας, τους πολλούς «λαμπρούς αστέρες», υπάρχουν και αυτά. Οι απλοί άνθρωποι που αποτελούν έμπνευση και παράδειγμα προς μίμηση για τον καθένα μας. Αυτοί οι τύποι που αγαπάνε πραγματικά και ανιδιοτελώς, βλέποντας τον κόσμο με τα «μάτια» της καρδιάς τους. Για όλους αυτούς τους παλικαράδες, αλλά και για σένα, Colin Perreira, γράφω αυτές τις γραμμές. Άλλωστε, όσο ο ρομαντισμός υφίσταται, οι πραγματικοί πρωταγωνιστές και «αστέρες» θα είναι αυτοί.

Cheers στον πιο μάγκα και πιστό οπαδό! 

 

Leave a Reply