493 views

Λείπει από τις επαγγελματικές κατηγορίες της χώρας εδώ και 48 χρόνια, λειτουργεί υπό καθεστώς προσωρινού προέδρου μέχρι να βρεθεί νέος αγοραστής και έχει ως προπονητή έναν πρωτάρη 38χρονο με μηδαμινή εμπειρία από την non-league. Κι όμως η Barrow φιγουράρει στην κορυφή της National League έχοντας την καλύτερη επίθεση στις πέντε πρώτες κατηγορίες της χώρας!

 

Η φετινή σεζόν στην Αγγλία έχει πολλά, μα πάρα πολλά γκολ. Δεν είναι μόνο η Premier League με την εννιάρα της Leicester και την οχτάρα της Manchester City, αλλά και οι χαμηλότερες κατηγορίες με την πολυσύνθετη επιθετικά West Brom, τις aggresive Rotherham και Peterborough, καθώς και την Swindon του πρώτου σκόρερ στην χώρα, Eoin Doyle. Παρ’ όλα αυτά η πιο παραγωγική ομάδα με 57 τέρματα έως σήμερα βρίσκεται στην National League και δεν είναι άλλη από την Barrow, που από την προηγούμενη κιόλας αγωνιστική έχει ξεπεράσει τα συνολικά τέρματα που είχε πετύχει κατά την περυσινή σεζόν!

Ο σύλλογος ιδρύθηκε στην αυγή του προηγούμενου αιώνα (1901) και από το 1921 έως το 1972 ήταν μέλος της Football League, έχοντας μόνιμη παρουσία στην τρίτη και τέταρτη κατηγορία. Κατά τον υποβιβασμό από τις επαγγελματικές κατηγορίες η τότε διοίκηση, υποφέροντας από οικονομικά προβλήματα, πήρε μια ιδιότυπη απόφαση. Μέσα στο υπάρχον γήπεδο έφτιαξε έναν ειδικό χώρο για αγώνες ταχύτητας με μηχανές (!), θέλοντας να δώσει στέγη στους «γείτονες» των Barrow Bombers, με τα σημεία να καλύπτονται με χορτάρι μετά από κάθε rally (sic) και να επιφυλάσσουν πολλούς κινδύνους για τους ποδοσφαιριστές. Η Barrow όχι μόνο δεν πήρε άδεια να αγωνιστεί στην non-league, αλλά λίγο έλειψε να εξαφανιστεί από τον χάρτη, αναγκασμένη τελικά να «επιδιορθώσει» το Hoker Street και να λάβει μέρος στην Conference δύο χρόνια μετά.

 

barrow afc

 

Για μια εικοσαετία σχεδόν οι «Bluebirds» ήταν «ωσεί παρών» στην Conference, ανεβοκατεβαίνοντας κατηγορίες και τερματίζοντας στις καλύτερες των περιπτώσεων στα μισά του βαθμολογικού πίνακα. Μοναδικές στιγμές χαράς ήταν η παρουσία, ενός εκ των παραγωγικότερων ημι-επαγγελματιών σκόρερ, του Colin Cowperthwaite, η ευγενική φιγούρα του Ray Wilkie στον πάγκο, που πέθανε σε ηλικία μόλις 56 ετών και «βάφτισε» με το όνομά του τον δρόμο έξω από την κεντρική είσοδο του γηπέδου, και φυσικά το FA Trophy του 1990, που ήρθε χάρη σε δύο τέρματα του Kenny Gordon, στο τελευταίο του ματς πριν μεταναστεύσει στην Αυστραλία για να δουλέψει ως μηχανικός!

Η συνέχεια δεν ήταν ακριβώς καλύτερη ή μάλλον θεωρείται «μαύρη σελίδα» για τον σύλλογο. Η αγορά από τον πλούσιο πρώην πυγμάχο Stephen Vaughan έφερε χαρά και αισιοδοξία, όμως δεν κράτησε για πολύ. Σύντομα ανακαλύφθηκε πως η Barrow χρησιμοποιούταν ως βιτρίνα για ξέπλυμμα χρήματος, με τον «ευεργέτη» να έχει στενές σχέσεις με τον διαβόητο drug-dealer Curtis Warren. Οι αναταράξεις ήταν πρωτόγνωρες και το Καλοκαίρι του 1999 η ομάδα βρέθηκε ξανά στα πρόθυρα της διάλυσης, αποβεβλημένη από το πρωτάθλημα και καθημερινά στα δικαστήρια, προσπαθώντας να ορθοποδήσει. Τελικά θα τα καταφέρει κι έστω και με τεράστια καθυστέρηση θα λάβει μέρος στο πρωτάθλημα, έχοντας υποχρεώσεις κάθε τρεις ημέρες (!) και παίζοντας αναγκαστικά στις 30 Δεκεμβρίου του 1999, στον τελευταίο αγώνα του Ηνωμένου Βασιλείου για την χιλιετία!

 

barrow afc

 

Τα νομικά προβλήματα θα λήξουν οριστικά το 2003, όμως ο σύλλογος θα έχει ξανά μπλεξίματα με την δικαιοσύνη τον Νοέμβριο του 2006, όταν σε έναν αγώνα FA Cup απέναντι στην Bristol Rovers, ο αμυντικός James Cotterill θα γρονθοκοπήσει επανειλημμένα τον αντίπαλο επιθετικό, Sean Rigg, με τις βλάβες να είναι τόσο σοβαρές ώστε να επιφέρουν τον τρίμηνο φυλακισμό του (!), στο μόνο καταγεγραμμένο περιστατικό στην χώρα που θα στείλει κάποιον πίσω από τα σίδερα για περιστατικό που συνέβη εντός του γηπέδου.

Μια σεζόν που ίσως θυμίζει την φετινή συνέβη πριν δέκα χρόνια, όταν η Barrow μετά την επαναφορά της στην Conference, ήταν πρώτη για αρκετό χρονικό διάστημα -τελικά τερμάτισε 12η-, νίκησε την Brentford της Championship για το FA Cup και κατέκτησε για δεύτερη φορά το FA Trophy, νικώντας την ισχυρή Stevenage, όντας η πρώτη που το καταφέρνει τόσο στο παλιό όσο και στο νέο Wembley. Δυστυχώς η ευημερία δεν κράτησε για πολύ και τον Μάιο του 2013 η ομάδα υποβιβάστηκε ξανά, αδυνατώντας τον επόμενο χρόνο να σταθεροποιηθεί και κινδυνεύοντας να φτάσει σε ακόμα χαμηλότερες κατηγορίες.

 

barrow afc

 

Φτάνοντας έτσι και στις απαρχές του σημερινού κατορθώματος, η καταλυτική αλλαγή συνέβη έναν χρόνο μετά (Μάιος 2014), όταν ο επιφανής επιχειρηματίας από το Ντάλας, Paul Casson, αγόρασε τον σύλλογο και άμεσα προέβη σε γενναίες και επιτυχημένες αλλαγές, ανανεώνοντας το ρόστερ, αντικαθιστώντας με εγνωσμένης αξίας λύσεις τον average τεχνικό, Darren Edmondson και φτάνοντας σχετικά εύκολα στην άνοδο μόλις έναν χρόνο μετά. Οι προπονητές έβλεπαν πια την ομάδα ως μία πρόκληση και ο Αμερικανός πρόεδρος δεν δίσταζε να τους απομακρύνει όταν δεν παρουσίαζαν πρόοδο, αλλάζοντας τέσσερις σε λιγότερο από τρία χρόνια.

Αυτός που -μάλλον- ήρθε για να μείνει, διέφερε από τους προηγούμενους. Ο 36χρονος τότε Ian Evatt επιλέχθηκε από το πουθενά και όντας ακόμα εν ενεργεία παίκτης (!), ενώ η μόνη του εμπειρία ήταν η καθοδήγηση στα μόλις τρια τελευταία ματς της σεζόν της ήδη υποβιβασμένης από την League Two, Chesterfield. Μάλιστα κατά την περυσινή αγωνιστική περίοδο δεν είχε ανακοινώσει την επίσημη απόσυρσή του από τα γήπεδα, κάτι που έκανε το περασμένο Καλοκαίρι στο ημίχρονο (!) ενός φιλικού απέναντι στην αγαπημένη του Blackpool, φορώντας την φανέλα της Barrow για μία και μοναδική φορά.

 

barrow afc

 

Παρά τις 33 νέες προσθήκες στο ρόστερ, μαζί με τους δανεισμούς, ο Άγγλος προπονητής τα πήγε τουλάχιστον ικανοποιητικά, τερματίζοντας στην δεύτερη καλύτερη θέση (10η) τα τελευταία σαράντα χρόνια κι έχοντας ως πρωταγωνιστές τους νεοφερμένους John Rooney, Jack Hindle, καθώς και τον δικό του Josh Kay, που ήρθε από την Chesterfield. Λίγους μήνες μετά την πρόσληψή του, ο πρόεδρος Casson, ανακοίνωσε την πρόθεσή του να αποχωρήσει από τον σύλλογο, διορίζοντας ως προσωρινό «αφεντικό» τον Paul Hornby, μέχρι να βρεθεί αγοραστής και η ομάδα να συνεχίσει να προοδεύει.

Ο Evatt δεν επηρεάστηκε καθόλου από το γεγονός και φέτος με την προσθήκη ενός ακόμα δικού του «παιδιού», του αρχισκόρερ Scott Quigley από την Blackpool, καθοδηγεί με σιγουριά την ομάδα στην κορυφή, όντας πρώτη με τρεις βαθμούς διαφορά, ενώ έχει και δύο ματς λιγότερα! Μάλιστα μετά το κακό ξεκίνημα, η Barrow από τις 7 Σεπτεμβρίου και μετά μετράει 15 νίκες, τρεις ισοπαλίες και μόλις μία ήττα, όντας αήττητη από τα τέλη Οκτωβρίου. Όσον αφορά τον νέο χρόνο έχει μπει φαντασμαγορικά, με την ομάδα σε δύο ματς (ένα πρωτάθλημα, ένα FA Trophy) να έχει πετύχει 14 (ναι καλά διαβάσατε!) γκολ και να μην έχει δεχθεί κανένα.

 

barrow afc

 

Φυσικά δεν είναι τυχαίο πως την δεδομένη στιγμή έχει τα περισσότερα γκολ σε όλη την χώρα (57) και βρίσκεται πάνω από μεγαθήρια του αγγλικού ποδοσφαίρου με ασταμάτητες επιθέσεις, ενώ φαντάζει ακλόνητο φαβορί για την άνοδο στις επαγγελματικές κατηγορίες μετά από μισό αιώνα! Σίγουρα οι γηραιότεροι οπαδοί έχουν συνηθίσει στις αποτυχίες και δύσκολα έχουν δημιουργηθεί αρκετοί νεότεροι, όμως το ιστορικό Holker Street φέτος γεμίζει σταθερά και οι «Bluebirds» δεν χάνουν ευκαιρία να αποζημιώνουν τους 5,000 θεατές που χωράει. Η ώρα της επαναφοράς είναι τώρα, με μερικούς σπουδαίους ποδοσφαιριστές, έναν ορεξάτο ταλαντούχο τεχνικό και έναν πρόεδρο που θα την πουλήσει μόνο σε κάποιον αντάξιό του.

 

Leave a Reply