139 views

Έχετε αναρωτηθεί το πώς θα ήταν ο κόσμος γύρω μας αν δεν τοποθετούμασταν σε κατηγορίες; Ένας κόσμος χωρίς κοινωνικές διακρίσεις, χωρίς «ταμπέλες». Οι οπαδοί της Dulwich Hamlet, λοιπόν, μέσω του ποδοσφαίρου και με όπλο την φωνή τους, αγωνίζονται για να παραδώσουν ένα καλύτερο αύριο στις επόμενες γενιές. Μοναδικός στόχος; Η παντελής εξάλειψη των κοινωνικών ανισοτήτων, ευελπιστώντας το παράδειγμα τους να αποτελέσει την αρχή για ένα όμορφο μέλλον. Με αξίες και ήθη που ξεκινάνε από το γήπεδο και «εισβάλλουν» σε κάθε σπίτι!

 

Βρισκόμαστε στο Ντάλγουιτς. Σε μια πολυτελή γειτονιά του Νοτίου Λονδίνου. Σε αντίθεση με ότι θα περίμενε κανείς, η κωμόπολη αυτή έχει κάτι το ξεχωριστό. Οι κάτοικοι απολαμβάνουν καθημερινά τον καθαρό αέρα σε μια συνοικία που κυριαρχείται κατά κύριο λόγο από τα οικογενειακά εστιατόρια και τις indie μπουτίκ. Το ήδη όμορφο τοπίο συμπληρώνεται από τα στριφογυριστά σοκάκια, τα οποία διασχίζουν το ομώνυμο πάρκο της περιοχής. Κάπου εκεί κοντά υπάρχει και ένα ιστορικό και ανακαινισμένο γήπεδο που εναρμονίζεται απόλυτα με την ρουστίκ ατμόσφαιρα. Το Champion Hill, έδρα της τοπικής Dulwich Hamlet, της οποίας η ίδρυση χρονολογείται πίσω στο 1893 από τον Lorraine Pa Wilson και αγωνίζεται στην National League South.

H αλήθεια είναι πως το γήπεδο δεν έχει ζήσει τις μεγάλες του στιγμές. Όχι ακόμα τουλάχιστον, μιας και στα 127 χρόνια ζωής του συλλόγου, η Dulwich δεν έχει δώσει ακόμη το μεγάλο παιχνίδι. Παρόλα αυτά οι οπαδοί δίνουν βροντερό παρόν, όπου κι αν αγωνίζεται η ομάδα. Ακόμη και στις πολύ χαμηλές κατηγορίες στις οποίες «περιόδευε» η Hamlet, πάντα υπήρχε μια αξιοσέβαστη μερίδα οπαδών που παρακολουθούσε τα παιχνίδια, οι οποίοι ήταν κατά κύριο λόγο ντόπιοι που είχαν μεγαλώσει από μικροί μέσα στο Champion Hill.

 

dulwich hamlet

 

Ένας από αυτούς είναι και ο Mishi Morath. Αιώνιος οπαδός της Dulwich, που παρακολουθεί τα παιχνίδια της αγαπημένης του ομάδας από την τρυφερή ηλικία των επτά χρονών. Όπως είχε δηλώσει και προ διετίας στην Guardian: «Μέχρι πρότινος το ποδόσφαιρο εδώ ήταν σκ@τ@. Ερχόμασταν στο γήπεδο γιατί μας είχε γίνει συνήθεια. Ήταν σαν αγγαρεία. Μετά από 40 χρόνια οπαδός ανυπομονώ να έρχομαι στο γήπεδο. Είναι απίθανο αυτό που γίνεται». Τι είχε γίνει λοιπόν και άλλαξε η διάθεση του κυρίου Morath;

Είναι πολύ απλό. Το «νέο αίμα», η νέα γενιά του Dulwich, απηυδισμένη από τις υψηλές τιμές των εισιτηρίων της Premier League και τις χυδαίες ρατσιστικές συμπεριφορές στα αγγλικά γήπεδα αποφάσισαν να κάνουν κάτι διαφορετικό. Ανακάλυψαν ότι η κατανάλωση batwurst και άφθονης μπύρας δεν θα τους διαχώριζαν από τους υπόλοιπους «local club fans». Έτσι πήραν την απόφαση, εκτός από την υποστήριξη του συλλόγου, να περάσουν και διάφορα μηνύματα μέσα από την παρουσία τους στο γήπεδο. Και η ανταπόκριση ήταν απίστευτη! Από τους 250 οπαδούς το 2010, έφτασαν τους 1,150 το 2015, ενώ προ διετίας και στο παιχνίδι ανόδου με την Maidstone παραπάνω από 3,000 οπαδοί έκαναν την εμφάνιση τους στο Champion Hill. Απίθανο;

 

dulwich hamlet

 

Οι «Rabbles» (έτσι αποκαλούνται οι φανατικοί του συλλόγου) κατάφεραν μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα να στελεχωθούν από οπαδούς που αποτάσσονται κάθε είδους ρατσισμό και ομοφοβία, πολεμώντας για τα δικαιώματα αυτών των ανθρώπων. Σταδιακά το κίνημα έχαιρε όλο και περισσότερης εκτίμησης στους απανταχού φιλάθλους. Μεγάλος ήταν επίσης ο αριθμός των φοιτητών από την κοντινή σχολή Φιλοσοφικής, που ξεκίνησαν να υποστηρίζουν τα πιστεύω των οπαδών και «καταλάθος» παρασύρθηκαν στην μαγεία της Dulwich Hamlet. Έκτοτε και λειτουργώντας πάντα ως σύνολο έχουν καταφέρει να αλλάξουν ριζικά την κοινωνία στο Ντάλγουιτς, προσθέτοντας χρώμα στην πόλη και μοιράζοντας χαμόγελα σε κόσμο που το έχει πραγματικά ανάγκη.

Φυσικά δεν σταματάει λεπτό το τραγούδι, ενώ οποιαδήποτε ρατσιστική επίθεση που πέφτει στις αντίληψη τους, καταδικάζεται πανηγυρικά σε κάθε παιχνίδι. Πρόσφατα μάλιστα είχαν περάσει ένα ηχηρό μήνυμα, υπερασπιζόμενοι τα μέλη της LGBT κοινότητας, ενώ παρείχαν τροφή και σημαντικά χρηματικά ποσά στους εργάτες του ντόπιου κινηματογράφου που αντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα. «Αρκετοί σύλλογοι νομίζουν ότι είμαστε ένα μάτσο χιπστεράδες, φοιτητές και τραμπούκοι. Μόλις όμως έρχονται και μας γνωρίζουν, αλλάζουν γνώμη. Βλέπεις την ζήλια στο πρόσωπο τους», υποστηρίζει ένα μέλος των «Rabbles», νιώθοντας περήφανος για όλα όσα πρεσβεύει το κίνημα τoυς.

 

dulwich hamlet

 

Μεγαλύτερος «οπαδός» τους όμως είναι ένας. Μια θηριώδης, ευγενική φυσιογνωμία εν ονόματι Gavin Rose. O «αγαθός γίγαντας», όπως αποκαλείται στο Champion Hill, βρίσκεται στο «τιμόνι» της ομάδας εδώ και σχεδόν έντεκα χρόνια. Κατέφθασε στην Dulwich το 2009 και από τότε μονιμοποιήθηκε στη θέση του προπονητή, όντας παράλληλα και ο μεγαλύτερος υποστηρικτής του συλλόγου. Ξεκίνησε αναλαμβάνοντας τον σύλλογο από την Isthmian Division One South, την όγδοη τη τάξει κατηγορία για να φέρει την ομάδα του μετά κόπων και μελετημένης προσπάθειας στις εθνικές κατηγορίες και την Conference South.

Αρκετοί θα περίμεναν η Dulwich να είναι μια από τις ομάδες με μεγάλο μέσο όρο ηλικίας, όπως και οι περισσότερες στις κατηγορίες αυτές. Όμως όχι, ο Gavin Rose έχει αναδείξει περισσότερους από 35 (!) ποδοσφαιριστές, που αγωνίζονται πια στις επαγγελματικές αγγλικές κατηγορίες, χρησιμοποιώντας την μεγάλη δεξαμενή ταλέντων της ακαδημίας ASPIRE. Συν τοις άλλοις, πλούσιο είναι και το εγχώριο ταλέντο, με τα ονόματα των Daniel Carr και Paul McCallum να ξεχωρίζουν, οι οποίοι μέσα από τις εμφανίσεις τους κέρδισαν τις πολυπόθητες μεταγραφές σε Huddersfield και West Ham αντίστοιχα. Ακόμη μεγαλύτερη ανακάλυψη ήταν αυτή του Erhan Oztumer, ο οποίος έφτασε στο Ντάλγουιτς από την παντελώς άσημη Anadolu Üsküdar! Η ιστορία του; Λίγο πολύ γνωστή, μιας και μετά τις εξαιρετικές του εμφανίσεις, κέρδισε την μεταγραφή του σε Peterborough, συνεχίζοντας την ανοδική του πορεία.

 

dulwich hamlet

 

Κάποιες φορές λοιπόν είναι δύσκολο να αποτυπώσεις σε μερικές μόλις σειρές το τι πραγματικά σημαίνει το ποδόσφαιρο. Μπορούμε να πούμε όμως με απόλυτη σιγουριά πως δεν είναι μόνο ένα άθλημα εκτόνωσης και ψυχαγωγίας. Είναι πολλά παραπάνω. Και αυτό το δείχνει έμπρακτα η Dulwich Hamlet και οι οπαδοί της. Από μια ομάδα στην έκτη κατηγορία της Αγγλίας ξέρεις πάνω κάτω τι να περιμένεις. Τόσο από πλευράς θεάματος, όσο και από αυτή των οπαδών. Οι «Rabbles» όμως ήρθαν για να αλλάξουν τις ισορροπίες, θέλοντας οι πράξεις τους μέσα από το γήπεδο να έχουν αντίκτυπο στις ζωές των ανθρώπων. Γράφοντας αυτό το αφιέρωμα για την υπέροχη αυτή ομάδα καταλήγω σε ένα και μόνο συμπέρασμα. Είμαστε ικανοί να αλλάξουμε πολλά σε αυτόν τον κόσμο. Λίγη θέληση να υπάρχει στον καθέναν μας και μπορεί να φτιάξουμε μια κοινωνία, όχι ουτοπική, αλλά πολύ πιο αλληλέγγυα!

 

Συντάκτες: Φάνης Αγριτέλλης & Βούλα Κωστοπούλου

 

Leave a Reply