534 views

Το άρθρο που ακολουθεί είναι ένα κείμενο για το ποδόσφαιρο αλλά όχι για το ποδόσφαιρο όπως το ξέρουμε σήμερα, δηλαδή αυτό με τη σύγχρονη μορφή του. Είναι ένα άρθρο που έχει να κάνει με ήρωες ποδοσφαιρικούς που έχουν συνδέσει το όνομά τους με μια φανέλα, με ένα σύλλογο. Είναι ένα αφιέρωμα για την ρομαντική εποχή στο ποδόσφαιρο.

 

Ήρωας του σημερινού μας αφιερώματος, είναι ο Robbie Fowler, εκ των κορυφαίων επιθετικών και γενικά παικτών, που έχουν φορέσει τη φανέλα της Liverpool. Δεν θα ασχοληθούμε όμως με τον ποδοσφαιριστή Fowler, αυτόν τον τεράστιο αρτίστα επιθετικό, αλλά τον άνθρωπο, ο οποίος λατρεύτηκε όσο λίγοι από τους οπαδούς της ομάδας του μεγάλου λιμανιού.

Ο Robbie Fowler γεννήθηκε στις 9 Απριλίου του 1975 στη πόλη Toxteth του Liverpool και βίωσε, ευτυχώς ακόμα ως μικρό παιδί, μόλις 6 ετών, έχοντας μόλις αρχίσει την ενασχόλησή του με το ποδόσφαιρο, δηλώνοντας οπαδός της Everton, μία από τις χειρότερες ταραχές που έζησε η πόλη του Liverpool. Ήταν 3 Ιουλίου του 1981, όταν η τοπική αστυνομία του Liverpool συνέλαβε τον μαύρο Leroy Alphonse Cooper χωρίς λόγο και αιτία, χρησιμοποιώντας υπερβολική βία, πράγμα πολύ συνηθισμένο την τότε εποχή και ουσιαστικά αυτή η κίνηση της αστυνομίας, ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για την κοινότητα των μαύρων της περιοχής.

Εκείνη την περίοδο, υπήρχε τεράστιο πρόβλημα στην Αγγλία με τους μαύρους και αν αναλογιστεί κανείς πως ο πρώτος μαύρος ποδοσφαιριστής που φόρεσε την φανέλα της Liverpool, ήταν ο Howard Gayle, φανταζόμαστε όλοι πόσο δύσκολα πέρασε τότε αυτός ο άνθρωπος. (Αξίζει να κάνετε μια έρευνα τις 2 αυτές προαναφερθείσες προσωπικότητες)

Ο μικρός Robbie όπως ήταν φυσικό, μεγαλώνοντας σε μια οικογένεια που ανήκε στην εργατική τάξη δεν μπορούσε να μην μάθει να εναντιώνεται σε κάθε μορφή κοινωνικής αδικίας. Μιλάμε άλλωστε για την εκρηκτική δεκαετία των ‘80ς της Margaret Thatcher, που έφεραν τεράστιες αλλαγές στον κοινωνικοπολιτικό χάρτη της Βρετανίας. Ο Fowler, όσο τα χρόνια περνούσαν άρχισε να αφήνει τους «πλούσιους» της Everton και να γίνεται ένα με τους «κόκκινους» της εργατικής τάξης της Liverpool. Την ομάδα δηλαδή που λάτρεψε και λατρεύτηκε από τους φίλους της σε ολόκληρο τον κόσμο, όχι μόνο για τα απίθανα γκολ του και το πάθος που έβγαζε εντός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου.

Ο Fowler έγινε παίκτης της Λίβερπουλ το 1993, επί Graeme Souness. Σε μια περίοδο που στην πόλη κυριαρχούσαν οι συχνές εντάσεις ανάμεσα στο εργατικό κίνημα και τα όργανα της τάξης, καθώς οι κυβερνώντες είχαν αποφασίσει να εξαθλιώσουν οικονομικά την εργατική τάξη και όσους ζούσαν από αυτή. Ήδη από τα τέλη των 80s, η Thatcher και η κυβέρνησή της είχαν ουσιαστικά διαλύσει οικονομικά τους εργάτες στο λιμάνι και είχαν μειώσει το εργατικό δυναμικό πάνω από το 50%. Οι περισσότεροι από αυτούς τους εργάτες, υποστήριζαν φανατικά τους «Κόκκινους» από την εποχή που ο σπουδαίος Bill Shankly, βρίσκονταν στον πάγκο της ομάδας, αλλάζοντας ουσιαστικά τον χάρτη του αγγλικού ποδοσφαίρου, διδάσκοντας όχι μόνο ποδόσφαιρο αλλά και τις αξίες που χρειάζεται να έχει ο κάθε άνθρωπος για να ζει μια αξιοπρεπή ζωή. Ο Fowler είχε ήδη γίνει ο βασικός επιθετικός της Liverpool. Ήταν μέλος της εθνικής Αγγλίας, έβγαζε πολλά χρήματα μιας και ήταν το νέο «παιδί-θαύμα» των Άγγλων πριν τον David Beckham και τον Michael Owen.

 

 

 

Η στήριξη στους λιμενεργάτες

Στις 20 Μαρτίου του 1997, όταν η Liverpool αντιμετώπισε την Νορβηγική SK Brann, για τα προημιτελικά του Κυπέλλου Κυπελλούχων (επικρατώντας με 3-0), έγινε αυτό που σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή και την καριέρα του νεαρού επιθετικού της Liverpool. Το πρώτο παιχνίδι (στη Νορβηγία) είχε λήξει με 1-1 με τον Fowler να σκοράρει ένα από τα πιο όμορφα γκολ της καριέρας του, δίνοντας στη ρεβάνς χαρακτήρα τυπικό. Στο παιχνίδι του Anfiled ο Fowler θα σκοράρει για το 3-0 στο 77′ και θα μπει για πάντα στις καρδιές όλων των οπαδών της ομάδας. Όχι όμως για το γκολ που πέτυχε. Η πρόκριση άλλωστε είχε κριθεί. Ο Fowler, θα σηκώσει την φανέλα της Liverpool και θα πανηγυρίσει δείχνοντας στις κάμερες το κατακόκκινο μπλουζάκι που φορούσε κάτω από αυτή, σοκάροντας την «ηθική» UEFA που δεν της αρέσουν τέτοια δυνατά πολιτικά μηνύματα. Στο μπλουζάκι αναγράφονταν «support The 500 Sacked DoCKers» και ήταν γραμμένο -διόλου τυχαία- πάνω στο διάσημο λογότυπο της φίρμας Calvin Klein.

Με αυτή του την κίνηση ο Fowler στήριζε τους λιμενεργάτες του Liverpool και έδειχνε σε ολόκληρο τον κόσμο, αυτό που πραγματικά συνέβαινε εκείνο το διάστημα στο διάσημο λιμάνι της πόλης του και τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν οι καθημερινοί άνθρωποι της εργατιάς. Δύο περίπου χρόνια πριν, τον Μάρτη του 1997, υπήρξε μια μακρά περίοδος κινητοποιήσεων υπό τη μορφή απεργιών και διαδηλώσεων στο λιμάνι, που είχε ως αποτέλεσμα την απόλυση των 500 λιμενεργατών από την εταιρεία, Torside. Το εργατικό κίνημα σήκωσε το ανάστημά του, βρήκε βοήθεια και από εργατικά κινήματα άλλων χωρών και τελικά κέρδισε την μάχη και αυτά που του αναλογούσαν. Για να αλλάξουν όλα αυτά, η κίνηση του ποδοσφαιριστή δεν ήταν κάτι το σημαντικό, ήταν όμως η καλύτερη διαφήμιση και έδειξε πως ακόμα και πίσω από τα φώτα του ποδοσφαίρου και των «ντίβων», υπήρχαν ποδοσφαιριστές που δεν δίσταζαν για το κοινωνικό καλό, να «τσαλακώσουν» την εικόνα τους. Ένας από αυτούς, ήταν και ο Robbie Fowler.

Για την ιστορία, η κίνηση αυτή του κόστισε πρόστιμο ύψους 1.400 δολαρίων από την UEFA. Οι κανονισμοί της Ευρωπαϊκής Ομοσπονδίας είναι ρητοί:

 

«Μπορεί να φαίνεται παράξενο ή ακόμη και άδικο, αλλά με το να σηκώσει τη φανέλα του και δείχνοντας το μήνυμα, ο Fowler παραβίασε τους κανονισμούς της UEFA. Αν και μπορούμε να συμπάσχουμε με αυτή την στήριξη, είναι απαράβατος κανόνας ότι ένα γήπεδο ποδοσφαίρου δεν είναι το σωστό πεδίο για πολιτικές διαδηλώσεις».

 

Αυτή η κίνηση είναι αξιομνημόνευτη και δεν «ξεφτίζει» με το πέρασμα του χρόνου. Όσο και να πηγαίνει στο «βούρκο» το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, όσο και αν οι ποδοσφαιριστές θαμπώνονται από τα πλούτη και την δόξα και όσο και αν οι φίλαθλοι τυφλώνονται από τον ωμό οπαδισμό και οι πολιτικές θέσεις στο γήπεδο θίγουν τα συμφέροντα της UEFA.

Αξιοσημείωτο είναι πως σε αυτό το αξιομνημόνευτο παιχνίδι και ο Steve Mcmanaman φορούσε ακριβώς το ίδιο μπλουζάκι, αλλά αποκαλύφθηκε μόνο όταν άλλαξε φανέλα με έναν παίκτη των φιλοξενούμενων μετά τη λήξη του αγώνα. Οπότε η κίνηση του Fowler αποκτά ακόμα μεγαλύτερο ειδικό βάρος.

 

 

 

«Σνιφάροντας» το χόρτο

Στις 3 Απριλίου 1999 ο Robbie Fowler πανηγύρισε μπροστά από τους οπαδούς της Everton, στο ντέρμπι του Merseyside, προκαλώντας αντιδράσεις και μένοντας στην ιστορία.

Τα ντέρμπι μεταξύ Liverpool και Everton έχουν τη δική τους ιστορία, ως τοπικές αναμετρήσεις μεγάλης αντιπαλότητας, με ιδιαίτερα γεγονότα στο παρελθόν, που δημιουργούν την κόντρα ανάμεσα στις δυο «συμπολίτισσες». Ένα από αυτά είναι ο περίφημος πανηγυρισμός του Robbie Fowler, στη νίκη των «Scousers» επί των «Εφοπλιστών» με 3-2.

Οι οπαδοί της Everton,υποστήριζαν ότι ο Άγγλος επιθετικός ήταν χρήστης ναρκωτικών, με χαρακτηριστικά συνθήματα στην κερκίδα, κατά τη διάρκεια του αγώνα. Εκείνος, προς απάντησή τους, όχι μόνο σκόραρε δις στο ντέρμπι του Anfiled, αλλά έπεσε μπροστά τους και προσποιήθηκε πως σνιφάρει κοκαΐνη από την τελική γραμμή του γηπέδου!

Ο τότε προπονητής των «Κόκκινων», Gerard Houllier, προσπάθησε να καλύψει τον παίκτη του αλλά μάταια και το μόνο που κατάφερε ήταν να προκαλέσει γέλιο στους παρευρισκόμενους της συνέντευξης Τύπου. Συγκεκριμένα ο Houllier, υποστήριξε πως ο Fowler προσποιήθηκε ότι έτρωγε το χορτάρι του γηπέδου, σε έναν πανηγυρισμό που συνηθίζουν οι Καμερουνέζοι ποδοσφαιριστές και την οποία του έμαθε ο συμπαίκτης του, Rigobert Song!

Τελικά, ο Fowler, δέχθηκε ποινή 32. 000 λιρών και τεσσάρων παιχνιδιών από την αγγλική ομοσπονδία για απρεπή συμπεριφορά, ενώ τον τιμώρησε και η ίδια η Liverpool με 60.000 λίρες. Παρά τις ποινές, ο πανηγυρισμός αυτός έμεινε στην ιστορία!

 

 

 

Ένας αυθεντικό οπαδός και προπαντός άνθρωπος

O Fowler πανηγύρισε αρκετούς σημαντικούς τίτλους, έκανε πολλά ατομικά ρεκόρ και σκόραρε μερικά από τα ομορφότερα γκολ στην ιστορία της Premier League και των κυπέλλων Αγγλίας. Έφυγε για τη Leeds, αγωνίστηκε στη Manchester City, βάζοντας φωτιά στα ντέρμπι του Manchester, και επέστρεψε στην ομάδα της καρδιάς του για όλους αυτούς που τον λάτρεψαν.

Σε όλη την διάρκεια της καριέρας τους ήταν αληθινός και τίμιος και δεν φοβήθηκε ποτέ του να βάλει τα πόδια του στη φωτιά και να βγει μπροστά για τους συμπαίκτες του και την ομάδα του. Χαρακτηριστικά είναι τα 2 προαναφερθείσα περιστατικά καθώς επίσης και όταν έγινε ένα με τους οπαδούς της Liverpool στη Κωνσταντινούπολη κλαίγοντας από χαρά για το 5ο βαρύτιμο τρόπαιο στην ιστορία των «κόκκινων», όντας παίκτης των «Πολιτών».

Περισσότερο όμως λατρεύτηκε από τους πραγματικού φίλους της ομάδας, όντας «Scouser» και αυτός, για εκείνη την κίνηση του στο παιχνίδι με την SK Brann και για την γενική του στάση απέναντι στους άπορους και στις κατατρεγμένες κοινωνικές ομάδες της πόλης του. Για αυτό και το παρατσούκλι που του απέμειναν στο KOP, είναι «Θεός», παραπάνω και από το παρατσούκλι «βασιλιάς» που έχει ο Sir Kenny Dalglish (ο κορυφαίος παίκτης στην ιστορία των «Κόκκινων»). Γιατί αυτό είναι ο Fowler για τους οπαδούς της Liverpool, «Θεός». Αυτός που τους έδινε δύναμη μέσα στη δύσκολη καθημερινότητά τους, στα δύσκολα 80s με την σκληρή πολιτική της Thatcher και τα 90s (μετά το Heysel και το Hillsborough), αυτός που σημείωνε και εκπληκτικά γκολ και τους έκανε να ξεχνιούνται για 90 λεπτά.

 

 

Robbie Fowler you will never walk alone!

 

Συντάκτης: Χρήστος Γιαννόπουλος

 

Leave a Reply