Γιατί ελάχιστες αγγλικές ομάδες φοράνε πράσινα;

Μια μικρή ιστορική αναδρομή πίσω από τα χρώματα που ντύνουν τους αγγλικούς συλλόγους.

 

Το πράσινο χρώμα ντύνει πολλούς ευρωπαϊκούς συλλόγους εδώ και αρκετές δεκαετίες. Βασικό ή δεύτερο χρώμα, το πράσινο είναι κομμάτι της ιστορίας ομάδων όπως οι Werder Bremen, Saint Etienne, Wolfsburg, Sassuolo, Nantes, FC Groningen, Krasnodar, Παναθηναϊκός, ADO Den Haag, Real Betis, Sporting Lisbon, Borussia Mönchengladbach, Celtic, Hibernian και αρκετών άλλων. Αλλά στο αγγλικό ποδόσφαιρο παρατηρούμε μια σπανιότητα. Μια απουσία συλλόγων που έχουν το πράσινο χρώμα ως αντιπροσωπευτικό χαρακτηριστικό της ιστορίας τους. Κι όμως αυτό το φαινόμενο έχει εξήγηση και μάλιστα ιστορική.

 

 

Η Peterborough του 1937…
…και η Peterborough του σήμερα.

 

 

Το «γκαντέμικο» πράσινο

 

Το πράσινο σε πολλές χώρες, όπως και στην αγγλική παράδοση, θεωρείται ένα χρώμα που αντιπροσωπεύει την ατυχία. Στα τέλη του 19ου αιώνα, όταν και ιδρύθηκαν οι περισσότεροι αγγλικοί σύλλογοι ποδοσφαίρου, οι δεισιδαιμονίες και νοοτροπίες τέτοιας φύσεως, ήταν κομμάτι της κουλτούρας και της παράδοσης των Άγγλων. Έτσι, οι ιδρυτές πολλών συλλόγων επέλεξαν χρώματα που τότε θεωρούνταν αντιπροσωπευτικά της δύναμης (κόκκινο), της παράδοσης (μπλε), του τόπου τους ή της άμιλλας (λευκό). Το πράσινο για τον αγγλικό λαό ήταν το χρώμα της ατυχίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Peterborough το 1937. Τότε, οι φίλαθλοι της ομάδας είχαν διαμαρτυρηθεί έντονα, καθώς οι πράσινες φανέλες που φορούσε ο σύλλογος θεωρούσαν ότι έφερνε κακοτυχία στους αγώνες τους. Ως αποτέλεσμα, η διοίκηση της Peterborough είχε δηλώσει την εξής ιστορική φράση: «Πληρώστε μας για μπλε εμφανίσεις και θα φοράμε μπλε εμφανίσεις». Τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Η Peterborough έχει από τότε ως βασικά της χρώματα το μπλε και το λευκό.

 

 

 

«Για όλα φταίνε οι Ιρλανδοί!»

 

Άλλη μια ιστορική εξήγηση για την απουσία του πράσινου χρώματος είναι και η Ιρλανδία. Το Éire είναι παγκοσμίως γνωστό για τις πολυετείς διαμάχες του με το Ηνωμένο Βασίλειο ανά τους αιώνες. Άλλωστε, στα τέλη του 19ου αιώνα γίνονταν τα πρώτα βήματα για την ανεξαρτησία του ιρλανδικού κράτους από το Ηνωμένο Βασίλειο. Το μίσος τότε ανάμεσα σε Άγγλους και Ιρλανδούς ήταν βαθύ, καθώς οι πρώτοι θεωρούσαν τους δεύτερους αποστάτες και ταραχοποιούς και έτσι την περίοδο που ιδρύθηκαν οι περισσότεροι αγγλικοί σύλλογοι, κανείς δεν ήθελε η ομάδα του να θυμίζει κάτι από Ιρλανδία. Το πράσινο λοιπόν ήταν το χαρακτηριστικό χρώμα του επαναστατικού κινήματος Young Ireland, που δραστηριοποιούταν εκείνη την εποχή και φυσικά το πράσινο για τους Ιρλανδούς αντιπροσώπευε την Γαελική τους κληρονομιά και χρησιμοποιόταν από τον στρατό και το ναυτικό. Εκτός και αν ένας σύλλογος είχε ιρλανδικές ρίζες, βλέπε Celtic, γενικότερα το πράσινο δεν ήταν καθόλου δημοφιλές.

 

Το πράσινο είναι το χαρακτηριστικό χρώμα της ιρλανδικής ιστορίας…

 

…ένα χρώμα που αγαπήθηκε από τον ιρλανδικό λαό σε κάθε κοινωνικό τομέα, αλλά και άθλημα.

 

 

«Πρασινίλα» παντού! 

 

Τέλος, μετά από μερική εκτενή έρευνα, ανακάλυψα έναν ακόμα πιθανό λόγο για την μη προτίμηση του πράσινου χρώματος. Και είναι ένας τελείως πρακτικός λόγος. Φανταστείτε την Αγγλία του 1890, με τα ποδοσφαιρικά γήπεδα να είναι κυριολεκτικά χωράφια ανάμεσα στα χωράφια και τις καταπράσινες πεδιάδες της αγγλικής ενδοχώρας. Ένας παίχτης με πράσινη εμφάνιση θα γινόταν ένα με το φόντο πίσω του. Θα ήταν κυριολεκτικά δυσδιάκριτος στους συμπαίχτες του. Δεν θα υπήρχαν μεγάλα κτίρια ή φυσικά ψηλές εξέδρες για να καλύψουν το καταπράσινο τοπίο στα περισσότερα αγγλικά γήπεδα. Και φυσικά ο μουντός αγγλικός καιρός δεν θα βοηθούσε, ούτε και η έλλειψη προβολέων.

 

Κάτι τέτοιο φανταστείτε, αλλά τότε… (γαλάζιος ουρανός είναι αυτός;)

 

 

Τέσσερις και μόνες τους 

 

Ξέρω, όσο διαβάζετε το άρθρο αυτό (ελπίζω να φτάσατε αρκετοί ως εδώ), θα σπάτε το κεφάλι σας να βρείτε αγγλικούς συλλόγους με πράσινα. Θέλετε να σας πω πόσες ομάδες με το πράσινο να είναι στα βασικά τους χρώματα, υπάρχουν στις τέσσερις επαγγελματικές κατηγορίες του αγγλικού ποδοσφαίρου? ΤΕΣΣΕΡΙΣ. Ναι, μόνο τέσσερις. Τέσσερις από τις 92 ομάδες των τεσσάρων κατηγοριών! Και αυτές είναι οι Norwich, Plymouth ArgyleYeovil και Forest Green Rovers

 

Ένα χαρακτηριστικό δείγμα των χρωμάτων των «Καναρινιών».

 

Το πράσινο κυριαρχεί σε αυτή την εμφάνιση της Yeovil Town του 1958/59
Τα λαχανί της Forest Green Rovers

Η Norwich City, η ιστορική ομάδα της Championship, έχει ως βασικά χρώματα το κίτρινο και το πράσινο, ένας συνδυασμός χαρακτηριστικός των «Καναρινιών» εδώ και πολλές δεκαετίες στα αγγλικά γήπεδα των μεγάλων κατηγοριών. Κι όμως το πράσινο ήταν τυχαία επιλογή και επισκιάζεται από την σημαντικότητα του κίτρινου στην ιστορία του συλλόγου (χρώμα καναρινιών). Μόνο η Plymouth Argyle και η Yeovil Town μπορούν και καμαρώνουν για το πράσινο χρώμα που κοσμεί τις φανέλες τους εδώ και πολλές δεκαετίες. Οι δύο σύλλογοι των League 1 και League 2 αντίστοιχα, είναι και οι μοναδικοί ανάμεσα στους 92, με το πράσινο ως το βασικό τους χρώμα. Κι ενώ η Yeovil πέρασε τα περισσότερα χρόνια της ιστορίας της στις ερασιτεχνικές κατηγορίες, επιλέγοντας και εμφανίσεις σε κίτρινο και λευκό, όπως και η Forest Green Rovers, που μόλις το 2012 άρχισε να φορά τις χαρακτηριστικές, και μισητές στους φιλάθλους της, λαχανί εντός έδρας εμφανίσ