116 views

Το eyap.gr πραγματοποιεί μια αναδρομή στη σεζόν 2015-2016, την τελευταία της West Ham στο ιστορικό Boleyn Ground, χρονιά που σηματοδότησε την τελευταία επιτυχημένη πορεία των «Σφυριών» στην Premier League.

 

H διακοπή της ποδοσφαιρικής χρονιάς λόγω κορονοϊού βρήκε τη West Ham στη 16η θέση του βαθμολογικού πίνακα της Premier League με 27 βαθμούς, όσους έχει και η -εντός επικίνδυνης ζώνης και 18η- Bournemouth. Άλλη μια χρονιά που βρίσκει τους underperforming Hammers να παλεύουν για την αποφυγή του υποβιβασμού και όχι για μια θέση στην πρώτη δεκάδα, όπως θα μπορούσαν κάλλιστα να κάνουν βάσει της ποιότητας του ρόστερ τους, ιδιαίτερα στο μεσοεπιθετικό κομμάτι.

Δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από όταν ο Λονδρέζικος σύλλογος αποχαιρέτησε το επί 112 χρόνια στολίδι του, μία από τις ομορφότερες και πιο καυτές έδρες του νησιού, το Boleyn Ground (ή Upton Park για τους παλιότερους), ώστε να μετακομίσει στο υπερσύγχρονο μα αχανές Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου. Μια απόφαση τουλάχιστον αμφιλεγόμενη, μιας και αποτέλεσε καθοριστικό παράγοντα για τον αγωνιστικό κατήφορο στον οποίο έχει περιέλθει η West Ham τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

Ας γυρίσουμε όμως το ρολοί λίγο πίσω και συγκεκριμένα στις 9 Ιουνίου του 2015. Οι Hammers ανακοινώνουν την πρόσληψη του πρώην αμυντικού της ομάδας, Slaven Bilic, για τα επόμενα τρία χρόνια ως αντικαταστάτη του Sam Allardyce. Με τον Big Sam στον πάγκο, η West Ham κατάφερε να εξασφαλίσει ένα εισιτήριο για το Europa League της νέας περιόδου, όχι μέσω του πρωταθλήματος, μιας και τερμάτισε στη 12η θέση, αλλά χάρη στο Premier League Fair Play table, το οποίο έδωσε ένα έξτρα Ευρωπαϊκό εισιτήριο στην πιο «καθαρή» ομάδα του πρωταθλήματος της σεζόν 2014-2015.

 

Η σύντομη καλοκαιρινή Ευρωπαϊκή περιπέτεια

 

Για το λόγο αυτό, η σεζόν ξεκίνησε πάρα πολύ νωρίς για την ομάδα του Slaven Bilic. Στις 2 Ιουλίου, τα «Σφυριά» υποδέχθηκαν τη Lusitanos από την Ανδόρρα για τον πρώτο προκριματικό γύρο του Europa League, καταφέρνοντας να προκριθούν με δύο νίκες και συνολικό σκορ 4-0. Επόμενος αντίπαλος η Birkirkara από τη Μάλτα, ένα εμπόδιο που θα ξεπεραστεί «με την ψυχή στο στόμα». Το 1-0 του Upton Park με το γκολ του James Tomkins στο 90′ κάθε άλλο παρά σκορ ασφαλείας απεδείχθη, μιας και οι Μαλτέζοι θα καταφέρουν στη ρεβάνς να ισοφαρίσουν το σκορ του πρώτου αγώνα και να στείλουν το παιχνίδι στην παράταση και μετέπειτα στα πέναλτι.

Η West Ham θα αποφύγει το έμφραγμα, ευστοχώντας σε όλα τα πέναλτι που εκτέλεσε και παίρνοντας την πρόκριση για την τρίτη προκριματική φάση με σκορ 3-5. Εκεί την περιμένει ο κακός της δαίμονας όπως θα αποδειχθεί, η Ρουμάνικη Astra Giurgiu. Oι Hammers θα προηγηθούν με 2-0 στο παιχνίδι του Boleyn Ground, χάρη στα τέρματα των Valencia και Zarate, όμως οι Ρουμάνοι θα κάνουν το comeback, αρχικά μειώνοντας σε 2-1 με τον Boldrin και εν συνεχεία ισοφαρίζοντας σε 2-2 με αυτογκόλ του Angelo Ogbonna, του νεοαποκτηθέντα από τη Juventus Ιταλού κεντρικού αμυντικού.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, η Astra θα πραγματοποιήσει ακόμα μία ανατροπή μία βδομάδα αργότερα, καθώς το γκολ του Lanzini μόλις στο τρίτο λεπτό δεν κρίθηκε αρκετό για να χαρίσει την πρόκριση στη West Ham. Δύο τέρματα του Budescu έφεραν «τούμπα» το ματς από το πρώτο ημίχρονο και έστειλαν τη West Ham σπίτι της. Έναν χρόνο αργότερα, μάλιστα, οι Λονδρέζοι θα αποκλειστούν ξανά από την Astra Giurgiu στο Europa League (εξού και ο χαρακτηρισμός των Ρουμάνων ως κακός δαίμονας της αγγλικής ομάδας).

 

Η καλοκαιρινή μεταγραφική ενίσχυση και το εκρηκτικό ξεκίνημα

 

Παρά την πικρή γεύση που άφησε ο Ευρωπαϊκός αποκλεισμός, στο Boleyn Ground έπνεε ένας αέρας αισιοδοξίας. Σε αυτό έπαιξε το ρόλο της η μεταγραφική ενίσχυση με αξιόλογους ποδοσφαιριστές, όπως ο Pedro Obiang από τη Sampdoria, ο Angelo Ogbonna από τη Juventus, ο δανεισμός του Alex Song από τη Barcelona, του Victor Moses από την Chelsea και του Manuel Lanzini από την Al Jazira, η απόκτηση του διακριθέντα στη Nottingham Forest, Michail Antonio, αλλά κυρίως η προσθήκη του παικταρά της Marseille, Dimitri Payet, για μόλις 10,7 εκατομμύρια λίρες.

To κλίμα έμελλε να καλυτερεύσει ακόμα περισσότερο μετά το πρώτο παιχνίδι της σεζόν στην Premier League. H West Ham ταξίδευε στο Emirates για να αντιμετωπίσει την Arsenal, το μεγάλο φαβορί (μαζί με την ενισχυμένη μεταγραφικά Manchester City του Manuel Pellegrini) για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Kouyate και Zarate υπέγραψαν μια σπουδαία νίκη (0-2), προερχόμενη από μία σοβαρότατη εμφάνιση, σε ένα παιχνίδι που την παράσταση έκλεψε ο 16χρονος τότε Reece Oxford.

 

 

Oι ήττες από Leicester (1-2) και Bournemouth (3-4) αποτέλεσαν μία κακή παρένθεση, με τους Hammers να πετυχαίνουν στη συνέχεια δύο ακόμα σπουδαία «διπλά» σε Anfield (0-3) και Etihad (1-2). Το αήττητο σερί συνεχίστηκε με δύο ισοπαλίες απέναντι σε Norwich και Sunderland, προτού οι νίκες απέναντι σε Crystal Palace και Chelsea εδραιώσουν τη West Ham στην τρίτη θέση με 20 βαθμούς μετά το πέρας των 10 πρώτων αγωνιστικών, ενισχύοντας τις ελπίδες και την πεποίθηση των οπαδών της ομάδας ότι θα μπορούσαν να πραγματοποιήσουν μια ιδιαίτερη σεζόν.

 

No Payet, no party

 

Ο τραυματισμός του ηγέτη της ομάδας, Dimitri Payet στις αρχές του Νοεμβρίου αποδιοργάνωσε τη West Ham. Ακολούθησε ένα κακό δίμηνο, με 6 ισοπαλίες και 2 ήττες στα επόμενα 8 ματς, στα οποία οι Hammers σκόραραν μονάχα τέσσερις φορές. Εμφανέστατο το πρόβλημα στη δημιουργία και το σκοράρισμα ελλείψει του πιο χαρισματικού της παίκτη, ενώ αξιοσημείωτες είναι οι τρεις σερί ισοπαλίες απέναντι σε Manchester United, Stoke και Swansea χωρίς γκολ. Όλα αυτά συνέβαλαν στην πτώση της West Ham στο βαθμολογικό πίνακα και συγκεκριμένα στην 8η θέση, προτού τρεις συνεχόμενες νίκες στις αρχές του 2016 απέναντι σε Southampton, Liverpool και Bournemouth την επαναφέρουν εντός πεντάδας.

 

 

Όνειρα ακόμα και για έξοδο στο Champions League

 

Όσο η σεζόν προχωρούσε και η West Ham συνέχιζε να αποδίδει αυτό το ελκυστικό ποδόσφαιρο, το οποίο συχνά συνδυαζόταν και με τα επιθυμητά αποτελέσματα, τόσο περισσότερο οι σκέψεις για ένα πλασάρισμα στην πρώτη τετράδα γίνονταν όλο και πιο έντονες.

Οι τρεις σερί νίκες στις αρχές Μαρτίου απέναντι σε Sunderland, Tottenham και Everton, με την τελευταία μάλιστα να έρχεται έπειτα από μια επική ανατροπή μες στο Goodison Park (2-0 μέχρι το 78′, 2-3 τελικό αποτέλεσμα), έβαλαν για τα καλά τη West Ham μες στο κόλπο της τετράδας, προτού ακολουθήσουν τέσσερις ισοπαλίες, στις οποίες τα «Σφυριά» είχαν σοβαρά παράπονα για τις διαιτητικές αποφάσεις εναντίον τους.

 

 

Ένα πέναλτι του Michail Antonio πάνω στον Ruben Loftus-Cheek στέρησε από τη West Ham μια μεγάλη απόδραση από το Stamford Bridge (2-2), έπειτα ήταν η αποβολή του Cheikhou Kouyate απέναντι στην Crystal Palace (παιχνίδι στο οποίο σημειώθηκε ένα από τα ομορφότερα γκολ της χρονιάς, με την ασύλληπτη εκτέλεση φάουλ του Payet), με τους «Αετούς» να ισοφαρίζουν εν συνεχεία σε 2-2 και εν τέλει η ακύρωση ενός καθαρού γκολ του Manuel Lanzini στο εντός έδρας 3-3 με την Arsenal. Ακολούθησε και μια ισοπαλία μέσα στην έδρα της μετέπειτα πρωταθλήτριας Leicester, ξανά με σκορ 2-2 (το αγαπημένος της West Ham εκείνη τη χρονιά), με πέναλτι του Leonardo Ulloa στο 95′, με αποτέλεσμα οι Λονδρέζοι να μείνουν πίσω στη μάχη για το κυνήγι της τέταρτης θέσης.

Το 3-1 απέναντι στη Watford και το 0-3 μέσα στο The Hawthorns κόντρα στη West Bromwich Albion έβαλαν ξανά τους Hammers γερά στο κόλπο για την τετράδα, ωστόσο μια οδυνηρή εντός έδρας ήττα από τη Swansea με σκορ 1-4 σήμαινε ότι πλέον τα πράγματα δε βρίσκονταν στο χέρι της West Ham.

 

Το συγκινητικό farewell στο Boleyn Ground κόντρα στη Manchester United

 

 

10 Μαϊου 2016. Μια έντονα συναισθηματικά φορτισμένη ημέρα για τους απανταχού Hammers. Το Boleyn Ground θα φορούσε για τελευταία φορά τα καλά του, μιας και επρόκειτο για το τελευταίο εντός έδρας παιχνίδι της χρονιάς για τη West Ham. Σύντομα η έδρα των «Σφυριών» από το μακρινό 1904 θα κατεδαφιζόταν και η West Ham θα άλλαζε ποδοσφαιρική στέγη και θα μετακόμιζε στο κατά 25.000 θέσεις μεγαλύτερο Ολυμπιακό Στάδιο του Λονδίνου. Για το λόγο αυτό, οι ποδοσφαιριστές της ομάδας μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο αποφασισμένοι να χαρίσουν μια αξέχαστη, τελευταία βραδιά στους πιστούς οπαδούς τους.

Μπορεί τα δύο γκολ του Anthony Martial να ανέτρεψαν το προβάδισμα των «Σφυριών» από το πρώτο ημίχρονο, ωστόσο η αντίδραση των γηπεδούχων ήταν άμεση. Michail Antonio στο 76′ και Winston Reid στο 80′ ολοκλήρωσαν μια παλικαρίσια ανατροπή και μια πολύ πειστική εμφάνιση της West Ham, λιγοστεύοντας μάλιστα τις ελπίδες της Manchester United για κατάληψη της προνομιούχου 4ης θέσης.

Άλλωστε, ένα τέτοιο τέλος/αντίο άρμοζε σε ένα από τα πιο ρομαντικά γήπεδα της Αγγλίας.

 

 

Ο απολογισμός της σεζόν

 

Η ήττα με 2-1 από τη Stoke στην τελευταία αγωνιστική δε στέρησε την Ευρωπαϊκή έξοδο από τη West Ham. Χάρη στην επικράτηση της Manchester United στον τελικό του FA Cup επί της Crystal Palace, η 7η θέση σηματοδότησε την έξοδο των Hammers στα προκριματικά του Europa League για δεύτερη συνεχόμενη σεζόν.

Η πορεία της ομάδας στο FA Cup ήταν επίσης αξιοσημείωτη. Απέκλεισε κατά σειρά τις Wolves, Liverpool, Blackburn (με το εκκωφαντικό 1-5), προτού λυγίσει στα προημιτελικά από το εμπόδιο της Manchester United. Μπορεί να προηγήθηκε με το εκπληκτικό φάουλ του Payet στο Οld Trafford, όμως ο Martial ισοφάρισε και έστειλε τη σειρά σε επαναληπτικό στο Boleyn Ground, εκεί όπου το ταξίδι για τη West Ham έλαβε τέλος, με τους Λονδρέζους να γνωρίζουν την ήττα με 1-2 και τον αποκλεισμό από τη μετέπειτα κυπελλούχο United.

 

 

Το γκολ του Ogbonna στο 30:30′ της παράτασης της ρεβάνς με τη Liverpool στο Boleyn Ground για τη φάση των 32 ήταν αναμφίβολα από τα highlights της σεζόν για τη West Ham.

 

 

Η πορεία στο Europa League και στο Carabao Cup (ήττα στον πρώτο γύρο με 1-0 από τη Leicester στην παράταση) ήταν σύντομη, ωστόσο η χρονιά θεωρείται χωρίς καμία αμφιβολία η πιο επιτυχημένη στη σύγχρονη ιστορία της West Ham. Εκτός από την πολύ καλή πορεία στο πρωτάθλημα, η West Ham έπαιξε στο μεγαλύτερο διάστημα της σεζόν πολύ διασκεδαστικό στο μάτι, επιθετικό ποδόσφαιρο και απέβαλε πλήρως τη φήμη του κακού και αμυντικογενούς στυλ που την συνόδευε κατά καιρούς επί Sam Allardyce.

Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια, οι Hammers έπαιξαν με τη μπάλα κάτω σχεδόν σε ολόκληρη τη διάρκεια των παιχνιδιών τους, με πολλά 1-2, «τριγωνάκια» και κάθετο παιχνίδι σε μεγάλη συχνότητα. Πολλοί φίλοι της ομάδας μάλιστα, υπερηφανεύονταν ότι ο Slaven Bilic επανέφερε το ποδόσφαιρο για το οποίο έγινε γνωστή η West Ham σχεδόν τριάντα χρόνια πριν!

 

Τα σπασμένα ρεκόρ ήταν πολλά

 

Το αντίκτυπο του Κροάτη προπονητή, Slaven Bilic ήταν κάτι παραπάνω από άμεσο στην εικόνα της West Ham. Η εξαιρετική πορεία στην Premier League αποτυπώνεται και στους αριθμούς. Οι 62 πόντοι που συνέλλεξε η ομάδα ήταν οι περισσότεροι από καταβολής Premier League, με τους Hammers να σπάνε επίσης και το προσωπικό τους ρεκόρ σκοραρίσματος (65 γκολ σε 38 παιχνίδια).

Eπιπλέον, η West Ham για πρώτη φορά ολοκλήρωσε τη σεζόν αήττητη απέναντι στους τέσσερις πρωτοπόρους της προηγούμενης σεζόν (Chelsea, Manchester City, Arsenal, Manchester United), απαριθμώντας 4 νίκες και 4 ισοπαλίες στα 8 παιχνίδια απέναντί τους.

 

 

Το φαινόμενο Dimitri Payet

 

Τι να πρωτοπεί κανείς για την εκπληκτική σεζόν του Γάλλου εξτρέμ. Πολλοί στον οργανισμό της West Ham ανέφεραν ότι είχαν να δουν έναν τόσο ποιοτικό ποδοσφαιριστή από τις εποχές του Paolo Di Canio. Με 9 γκολ και 12 ασίστ στην παρθενική του σεζόν στην Premier League, η φράση «χρόνος προσαρμογής» ήταν άγνωστη για τον Dimitri Payet.

Κατέφτασε για μόλις 10.7 εκ. λίρες από τη Μασσαλία και αποτέλεσε έναν από τους πιο θεαματικούς παίκτες εκείνης της χρονιάς στην Premier League. Το όνομα του, όπως είναι λογικό, ακούστηκε μετά το πέρας της σεζόν για ομάδες όπως η Chelsea και η Arsenal. Ο ίδιος παρέμεινε στη West Ham, συνέχισε εντυπωσιακά και στις αρχές της ερχόμενης σεζόν (highlights η ασίστ με rabona στον Antonio απέναντι στη Watford και το απίθανο solo goal του ενάντια στη Middlesbrough), όμως εντελώς απροσδόκητα αποφάσισε να αποχωρήσει τον Ιανουάριο του 2017, έπειτα από μόλις 1,5 χρόνο παρουσίας στο Λονδίνο και να επιστρέψει στην αγαπημένη του Marseille για 25 εκ. λίρες.

 

 

Then like my dreams, they fade and die…

 

Όπως θα ήταν αναμενόμενο, ύστερα από μία τέτοια σεζόν, και δεδομένης της μετακίνησης σε ένα πιο σύγχρονο, πολύ μεγαλύτερο γήπεδο, η διοίκηση και ο κόσμος της West Ham έκαναν μεγάλα όνειρα για την ομάδα, με τον πρόεδρο της ομάδας, David Sullivan, να δηλώνει μεταξύ άλλων ότι ο κόσμος ζηλεύει που η West Ham θα μετακομίσει στο Ολυμπιακό Στάδιο, το οποίο χαρακτήρισε ωραιότερο από το Wembley.

Στόχος της διοίκησης με αυτή την αλλαγή έδρας ήταν η West Ham να ανέβει επίπεδο και να καθιερωθεί ως ομάδα που θα παλεύει για την έξοδο στο Champions League. Αντιθέτως, στα τέσσερα χρόνια στα οποία τα «Σφυριά» αγωνίζονται στη νέα τους έδρα, μόνο βήματα προς τα πίσω έχουν πραγματοποιήσει.

 

 

Οι αλλαγές προπονητών είναι συχνό φαινόμενο και αντί η ομάδα να παλεύει για την έξοδο στην Ευρώπη, αρκείται στο να σώζει την κατηγορία, καθώς μετά την εκπληκτική σεζόν του 2015-16, έχει τερματίσει κατά σειρά 11η, 13η, 10η, και φέτος βρίσκεται στη 16η θέση και σε μεγάλους μπελάδες. Γεγονός απορίας άξιο, αν αναλογιστεί κανείς ότι και μετά τη φυγή του Dimitri Payet, τη φανέλα με τα βυσσινί και γαλάζια έχουν φορέσει παίκτες εγνωσμένης αξίας όπως οι Felipe Anderson, Marko Arnautovic, Javier Chicharito Hernandez, Andriy Yarmolenko, Pablo Fornals, Pablo Zabaleta.

Αποτέλεσμα; Η ελπίδα για καθιέρωση στην ελίτ του Αγγλικού ποδοσφαίρου έχει δώσει τη θέση της στην κόντρα οπαδών-διοίκησης, την αγωνιστική αστάθεια και την αβεβαιότητα αναφορικά με το μέλλον (ενδεχόμενος υποβιβασμός θα προκαλέσει τεράστιο οικονομικό πλήγμα στη West Ham).

Ίσως και να είναι στο DNA αυτής της ομάδας, ίσως και η κατάσταση των τελευταίων ετών να συνοψίζεται στους στίχους του Blowing Bubbles, του περίφημου και υπέροχου ύμνου της West Ham. They fly so high, nearly reach the sky, then like my dreams they fade and die…

Leave a Reply