107 views

Ήταν 8 Φεβρουαρίου του 2021, όταν γνωστοποιήθηκε ο θάνατος του Tony Collins, ενός πρώην αριστερού μέσου ο οποίος έμελλε στο τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας και με το ξεκίνημα της προπονητικής, να γίνει ο πρώτος μη-λευκός προπονητής της Αγγλικής Football League, «σπάζοντας» έτσι τον μέχρι τότε κανόνα και «ανοίγοντας τη πόρτα» και για άλλους μη-λευκούς ανθρώπους που ονειρεύονταν μια θέση στο «τιμόνι» κάποιας ομάδας και δίσταζαν μέχρι τότε να προσπαθήσουν για αυτή.

 

Ο Anthony Norman Collins, όπως ήταν το πλήρες όνομα του, γεννήθηκε στις 19 Μαρτίου του 1926 στο Λονδίνο. Έχοντας γεννηθεί σε μια χρονική περίοδο κατά την οποία η Αγγλική κοινωνία ήταν σαφώς πιο συντηρητική από ότι είναι τις τελευταίες δεκαετίες, οι δυσκολίες για τον Collins ξεκίνησαν από πολύ νωρίς μιας και όχι μόνο ήταν παιδί εκτός γάμου αλλά η μητέρα του ήταν μια 17χρονη λευκή γυναίκα, ενώ ο πατέρας του ήταν μαύρος και αγνώστων στοιχείων, μιας και δεν αναφερόταν ούτε καν το όνομα του στο πιστοποιητικό γέννησης του Collins.

Όπως είναι λογικό, οι συνθήκες αυτές δεν ήταν ιδιαιτέρως ευνοϊκές για τη μητέρα του νεογέννητου τότε Collins και έτσι αυτός υιοθετήθηκε από τους γονείς της και μεγάλωσε μαζί τους σε μια εύπορη περιοχή του Λονδίνου. Στα σχολικά του χρόνια ξεκίνησε και η ενασχόληση του με το ποδόσφαιρο, όταν ως μαθητής, ξεκίνησε να παίζει και στη τοπική ομάδα, Acton United, καταφέρνοντας μάλιστα να κερδίσει τις εντυπώσεις και να «τραβήξει το βλέμμα» των ανθρώπων της Brentford, οι οποίοι προθυμοποιήθηκαν να τον φέρουν στην ομάδα, πράγμα που θα κατάφερναν αν δεν «διέκοπτε βίαια» τα σχέδια τους ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος, στον οποίο κλήθηκε να πολεμήσει, μεταξύ όλων και ο μελλοντικός θρύλος του ποδοσφαίρου.

Κατά τη τρίχρονη -στα πλαίσια του πολέμου- παραμονή του στη πόλη Πάντοβα της Βόρειας Ιταλίας, η μόνη επαφή που μπορούσε να έχει ο Tony Collins με το ποδόσφαιρο ήταν στους αγώνες μεταξύ των στρατιωτών. Παρά τις δύσκολες συνθήκες υπό τις οποίες διεξάγονταν οι αγώνες, ο Collins κατάφερε να «τραβήξει» και πάλι τα βλέμματα των γύρω του με το ταλέντο του και αυτό είχε ως αποτέλεσμα να τον προτείνουν στη Sheffield Wednesday. Ως εκ τούτου, επιστρέφοντας στα πάτρια εδάφη, ο Collins μετακόμισε 268 χιλιόμετρα μακριά από τη πόλη που μεγάλωσε προκειμένου να υπογράψει το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο τον Νοέμβριο του 1947, με τη Sheffield Wednesday, στην οποία και παρέμεινε μέχρι το 1949, χωρίς ωστόσο να καταφέρει να συμμετάσχει ποτέ στη πρώτη ομάδα.

Τον Ιούλιο του 1949 «μετακόμισε» στη Third Division North για λογαριασμό της York City, η οποία του έδωσε την ευκαιρία να πραγματοποιήσει το ντεμπούτο που του «στέρησε» η πρώην του ομάδα. Δυστυχώς όμως και με τη φανέλα των «Minstermen» δεν είχε αρκετές ευκαιρίες για να αναδείξει το ταλέντο του, μιας και αγωνίστηκε μόλις δέκα φορές στον ένα χρόνο που παρέμεινε στην ομάδα. Μπορεί στο πέρασμα του από τη Sheffield Wednesday και τη York City, ο Collins να μη κατάφερε να συμμετέχει σε αρκετούς αγώνες, ωστόσο αυτό άλλαξε με τη μεταγραφή του στην Watford τον Αύγουστο του 1950. Η νέα του ομάδα, πίστεψε στο ταλέντο του Collins και του έδωσε την ευκαιρία να αγωνιστεί με τη φανέλα της σε 90 αγώνες και να αποδείξει σε όλους την αξία του. Από το 1953 αγωνίστηκε σε Norwich City και Torquay United, ώσπου το 1957 επέστρεψε στην Watford από την οποία αποχώρησε την ίδια χρονιά για να «μετακομίσει» στη Crystal Palace, της οποίας ήταν και ο πρώτος μαύρος παίκτης που αγωνίστηκε ποτέ με τη φανέλα της. Έχοντας δώσει το πρώτο του «χτύπημα» στον ρατσισμό και τις διακρίσεις στο ποδόσφαιρο, μέσω των «Eagles», το 1959 άλλαξε για τελευταία φορά στη καριέρα του ομάδα και μετακόμισε στο Ρότσντεϊλ για να αγωνιστεί στην ομώνυμη ομάδα, χάρη στην οποία έμελλε να δώσει ένα δεύτερο και δυνατότερο «χτύπημα» στον ρατσισμό.

Στο τέλος της πρώτης σεζόν του Collins στη Rochdale, ο τότε προπονητής της ομάδας, Jack Marshall, αποχώρησε από την ομάδα για να αναλάβει τη Blackburn. Με την ευκαιρία αυτή, οι συμπαίκτες του Collins, οι οποίοι είχαν πίστη σε αυτόν και το ταλέντο του, τον ενθάρρυναν να δοκιμάσει να κάνει αίτηση για τη θέση που «άφησε κενή» ο Marshall με την αποχώρηση του. Έτσι, έχοντας στο πλευρό του τους συμπαίκτες του και τη διοίκηση της ομάδας, τον Ιούνιο του 1960, ο Tony Collins ανέλαβε για αρχή τον ρόλο παίκτη-προπονητή της ομάδας και πέρασε στην ιστορία ως ο πρώτος μη-λευκός προπονητής στην ιστορία της Football League. Παρά τα ρατσιστικά σχόλια που δέχθηκε από μερίδα του τύπου της εποχής για την επιλογή του νέου προπονητή, η διοίκηση της ομάδας, προς τιμήν της, παρέμεινε πιστή τον Collins και δεν έκανε πίσω. Έτσι, ο Collins, έχοντας τη πλήρη στήριξη της νέας του «ποδοσφαιρικής οικογένειας», παρέμεινε στο «τιμόνι» της ομάδας για επτά ολόκληρα χρόνια.

Το 1961, ο Collins «κρέμασε» τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια και συνέχισε στον πάγκο της ομάδας έχοντας πλέον «καθαρά» ρόλο προπονητή. Υπό τις οδηγίες του Collins, η Rochdale, κατάφερε to 1962 να φτάσει στον τελικό του League Cup (EFL Cup) και να αγωνιστεί κόντρα σε μια πρώην ομάδα του προπονητή της, τη Norwich, η οποία αποδείχθηκε ανώτερη και κέρδισε τον αγώνα με 4-0, κατακτώντας έτσι το League Cup εκείνης της σεζόν. Ωστόσο, ο τελικός αυτός ήταν ένα ακόμα κατόρθωμα του Tony Collins, μιας και είναι η μοναδική συμμετοχή της Rochdale σε μεγάλο τελικό. Επίσης είναι η μία από τις δύο φορές που ομάδα της τέταρτης κατηγορίας καταφέρνει να φτάσει στον τελικό του EFL Cup (η δεύτερη ομάδα που το κατάφερε είναι η Bradford City που κατάφερε να φτάσει στον τελικό του 2013 στον οποίο έχασε από τη Swansea με 0-5). Παρά το σπουδαίο του αυτό κατόρθωμα, ο Collins δεν κατάφερε, ως προπονητής, να προσελκύσει το ενδιαφέρον μεγαλύτερων ομάδων και έτσι το 1967 έβαλε τέλος και στη προπονητική του καριέρα και συνέχισε ως scout στη Bristol City, τη Leeds United, τη Manchester United, τη Newcastle, τη Millwall, τη QPR, τη Derby County αλλά και την εθνική Αγγλίας, για την οποία συνεργάστηκε με τον Don Revie.

 

Στις 8 Φεβρουαρίου του 2021, ο Tony Collins απεβίωσε σε ηλικία 94 ετών, «σκορπώντας» τη θλίψη στον «ποδοσφαιρικό κόσμο», αφήνοντας πίσω του όμως ένα ποδόσφαιρο «πλουσιότερο», χάρη στη πολύτιμη συνεισφορά του για την οποία και είχε βραβευτεί με το LMA Service to Football Award το 2017. Στο άκουσμα της δυσάρεστης είδησης για τον θάνατο του Collins, ο πρόεδρος της League Managers Association, Howard Wilkinson ανέφερε πως «Ο Tony ήταν ένας πραγματικός πιονέρος του αθλήματος. Ήταν ταπεινός, φιλόξενος, με τρομερή διορατικότητα και ήταν πάντα γενναιόδωρος με τον χρόνο του».

Πέρα από τα παραπάνω όμως, ο Tony Collins ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ένα καλό παράδειγμα για όλους τους ανθρώπους που ανήκουν σε κάθε είδους μειονότητα και διστάζουν να ακολουθήσουν τα όνειρα τους φοβούμενοι τον ρατσισμό και τις διακρίσεις που μπορεί να κληθούν να αντιμετωπίσουν κάνοντας τη προσπάθεια τους. Όσοι πάλι δεν ανήκουν σε κάποια μειονότητα, μπορούν να παραδειγματιστούν από τους συμπαίκτες του Collins στη Rochdale και να γίνουν και οι ίδιοι ο «λόγος» για τον οποίο κάποιος συνάνθρωπος τους αψήφησε τον φόβο και δοκίμασε να κάνει κάτι για το οποίο δίσταζε.

Συντάκτης: Γιώργος Δρακόπουλος 

Leave a Reply