H «Μάχη της Κοπεγχάγης» που έχασε η Arsenal

Οι δύο τελευταίες δεκαετίες εισήγαγαν την Arsenal στην συνείδηση των ποδοσφαιρόφιλων ως μια κλασική ομάδα Champions League, όμως λίγοι μπορούν να ξεχάσουν την παρουσία της στον Τελικό του UEFA Cup το 2000, όπου σε μια πραγματική μάχη εντός κι εκτός γηπέδου, η ομάδα έχασε τον τίτλο από την Galatasaray.

 

Η φετινή περιπέτεια της Arsenal στο Europa League φάνηκε ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία ο Arsene Wenger να κατακτήσει στο αντίο του τον πρώτο ευρωπαϊκό του τίτλο, με την Atletico Madrid να αποδεικνύεται ανυπέρβλητο εμπόδιο στους ημιτελικούς. Η πρώτη πραγματική ευκαιρία ήρθε όμως στις 17 Μαΐου του 2000, όταν οι «Κανονιέρηδες» θα ταξιδέψουν στην Κοπεγχάγη για να αντιμετωπίσουν την Galatasaray στον Τελικό του UEFA Cup, με την εν λόγω αναμέτρηση να μνημονεύεται για την βία και το σασπένς, που «κουβαλάει» μαζί της.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, καθώς στο ξεκίνημα της σεζόν 1999/2000 καμία από τις δύο αντιπάλους δεν σκόπευε να «παραπέσει» στην δεύτερη την τάξει ευρωπαϊκή διοργάνωση, παίζοντας αμφότερες στους ομίλους του Champions League. Εκεί και οι δύο θα τερματίσουν τρίτες, με την Arsenal να πληρώνει την κακή εντός έδρας φόρμα -εκτός παρέμεινε αήττητη- και να μένει πίσω από Barcelona και Fiorentina, την στιγμή που η Galatasaray αν και είχε μόλις έναν βαθμό στις τέσσερις πρώτες αγωνιστικές κατάφερε να τερματίσει πάνω από την Milan -και πίσω από Chelsea και Hertha- για να εξασφαλίσει την ευρωπαϊκή της συνέχεια.

 

 

Ο αρχικός προβληματισμός των οπαδών λόγω της απουσίας του χρυσοφόρου «σεντονιού» δίνει την θέση του στον ενθουσιασμό, καθώς οι δύο ομάδες ξεπερνούν με σχετική άνεση τις ομάδες που βρίσκονται στον δρόμο τους. Οι «Κανονιέρηδες» επωφελούνται πλήρως από την μετακόμιση στο Highbury -στο Champions League αγωνίζονταν στο Wembley-, σημειώνοντας ισάριθμες εντός έδρας νίκες μέχρι τον Τελικό και αποκλείοντας ισχυρούς συλλόγους της εποχής, όπως οι Deportivo La Coruna και Werder Bremen.

Από την άλλη οι Τούρκοι μετά το νωθρό ξεκίνημα στην σεζόν έχουν απογειωθεί υπό τις οδηγίες του «Αυτοκράτορα», Fatih Terim, φτάνοντας αήττητοι στον Τελικό κι ενώ σαρώνουν τα πάντα στον διάβα τους στις εγχώριες διοργανώσεις. Φυσικά αυτό δεν αποτελεί τυχαίο γεγονός, αφού την ομάδα απαρτίζουν οι εξαιρετικά ταλαντούχοι γηγενείς Hakan Şükür, Hasan Şaş, Ümit Davala, Hakan Ünsal και Bülent Korkmaz, που θα οδηγήσουν την Τουρκία στην τρίτη θέση του Παγκοσμίου Κυπέλλου δύο χρόνια μετά, οι θρυλικοί Ρουμάνοι Gheorghe Popescu και Gheorghe Hagi και ο cult-hero Βραζιλιάνος τερματοφύλακας Claudio Taffarel.

 

2000 final

 

Οι θερμόαιμοι οπαδοί της Galatasaray συνεπαρμένοι από όσα παρουσιάζει η ομάδα τους και μπροστά στην πρόκληση του πρώτου ευρωπαϊκού τίτλου στην ιστορία του συλλόγου, δείχνουν για πρώτη φορά το «βρώμικο» πρόσωπό τους στον πρώτο ημιτελικό απέναντι στην Leeds. Οι φίλαθλοι των «Παγωνιών» που θα ταξιδέψουν στην Κωνσταντινούπολη θα ζήσουν στιγμές τρόμου πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας. Συγκεκριμένα την νύχτα πριν τον αγώνα θα έχουμε εκτεταμένες συγκρούσεις στην Πλατεία Taksim, όπου τελικά θα βαφτούν με αίμα όταν οι Kevin Speight και Christopher Loftus θα μαχαιρωθούν μέχρι θανάτου από μια συμμορία ονόματι «The Night Watchmen» που υποστηρίζει φανατικά την «Gala».

Η Leeds θα ηττηθεί τελικά με 2-0 στο «κολαστήριο» του Ali Sami Yen και δεν θα καταφέρει να ανατρέψει την κατάσταση στον επαναληπτικό του Elland Road, αφού το πέναλτι του Hagi μόλις στο 5′ θα την αναγκάσει να κυνηγάει από νωρίς τέσσερα τέρματα. Αξίζει να σημειωθεί πως η UEFA σε συνεργασία με τις δύο χώρες θα λάβει δρακόντεια μέτρα για την διεξαγωγή του αγώνα, με μόλις 80 ονομαστικά εισιτήρια να δίνονται στους φιλοξενούμενους, με τα αεροδρόμια σε Αγγλία και Τουρκία να περιορίζουν τις πτήσεις μεταξύ των δύο χωρών, ερευνώντας εξονυχιστικά τους λόγους ταξιδιού του οποιουδήποτε επιβάτη.

 

 

Τελικά ο πρώτος ευρωπαϊκός τελικός μεταξύ αγγλικών ομάδων μετά το 1972, όταν η Tottenham είχε νικήσει την Wolves για την ίδια διοργάνωση, δεν θα γίνει πραγματικότητα, με την Galatasaray, ήδη πρωταθλήτρια και κυπελλούχος στην Τουρκία, να αντιμετωπίζει για τρίτη φορά την ίδια χρονιά ομάδα από το Νησί και την Arsenal να ταξιδεύει ξανά στην γούρικη Κοπεγχάγη, όπου το 1994 κατέκτησε εναντίον της Parma το Κύπελλο Κυπελλούχων, που αποτελεί και μοναδικός μη-εγχώριος τίτλος στην ιστορία της.

Μπορεί για τους «Κανονιέρηδες» ο συγκεκριμένος αγώνας να αποτελούσε μια άριστη ευκαιρία για ένα «γλυκό» τέλος μιας χρονιάς, όπου η ομάδα δεν είχε προκριθεί στην Δεύτερη Φάση των Ομίλων του Champions League και δεν είχε διεκδικήσει ποτέ πραγματικά το πρωτάθλημα, τερματίζοντας δεύτερη 18 βαθμούς πίσω από την Manchester United, όμως για τους οπαδούς της προσέφερε την τέλεια αφορμή για εκδίκηση για τον χαμό των συμπατριωτών τους έναν μήνα πριν και έξαρση του χουλιγκανισμού, που είχε επιφέρει ζοφερές συνέπειες στο ποδόσφαιρο της χώρας στο παρελθόν.

 

 

Η Δανία αποτελεί μέχρι και σήμερα μια από τις πιο χαρούμενες και ειρηνικές χώρες στον κόσμο και παρά το αναμενόμενο κρούσμα βίας εν όψει του Τελικού,