Ο Μαχρέζ και το δανεικό ποδήλατο

Mία μέρα σαν και χθες (11/1) η Λέστερ ξόδεψε τις καλύτερες 450.000 λίρες στην ιστορία της, κάνοντας δικό της, τον Ριάντ Μαχρέζ από την Χάβρη. Αυτή είναι η πορεία του Αλγερινού μέχρι την καταξίωση.

Ο Αχμέντ και η Χαλιμά, ήταν ακόμα πολύ νέοι όταν αποφάσισαν πως η καλύτερη επιλογή για το ζεύγος Μαχρέζ από την Αλγερία, ήταν η μετακόμιση στη Γαλλία. Αυτό το μεγάλο βήμα δεν έγινε τυχαία. Ο Αχμέντ μόλις στα 23 του, έμαθε ότι έπασχε από μία σπάνια καρδιακή πάθηση, για την οποία έπρεπε να λάβει ειδική ιατρική φροντίδα. Το Σαρσέλ, ένα προάστιο βόρεια του Παρισιού, ήταν η περιοχή που θα έχτιζαν την οικογένειά τους.

Μαχρέζ Σαρσέλ
Περιοχή Σαρσέλ, Παρίσι

Στις 21 Φεβρουαρίου του 1991, μερικά χρόνια μετά την γέννηση του πρώτου τους παιδιού, του Γουαχίντ, θα έρθει στον κόσμο ο Ριάντ. Η ζωή στο Σαρσέλ ήταν δύσκολη, λόγω της μεγάλης εγκληματικότητας και της φτώχιας, όμως πάντα το ζεύγος Μαχρέζ φρόντιζε να υπάρχει στο σπίτι ένα πιάτο φαγητό, ακόμα κι αν η ακριβή θεραπεία που λάμβανε ο πατέρας το Ριάντ, περιόριζε αρκετά την οικονομική ευχέρεια της οικογένειας Μαχρέζ.

Ο Αχμέντ και η Χαλιμά, έκαναν τα πάντα ώστε το σπίτι να είναι το καταφύγιο των παιδιών τους, σε μία περιοχή που τον Οκτώβριο του 2005, έγιναν εκτεταμένα επεισόδια (όπως και σε όλη τη Γαλλία). Ο θάνατος από ηλεκτροπληξία δύο νέων ανθρώπων αφρικανικής καταγωγής μετά από αστυνομική καταδίωξη, έφερε πολλά προβλήματα στην επιφάνεια. Η γαλλική κυβέρνηση είχε αποτύχει παταγωδώς να ενσωματώσει τους μετανάστες στη χώρα. Οι νέοι στα προάστια του Παρισιού ήταν βυθισμένοι στην ανεργία και η καχυποψία με την οποία αντιμετωπίζονταν από την αστυνομία, έκανε τα πράγματα χειρότερα.

Τα σοκαριστικά αυτά γεγονότα, έκαναν επιτακτική την ανάγκη του Ριάντ να βρει διαφυγή στο ποδόσφαιρο. Εμπνευσμένος από τον μεγάλο Ζινεντίν Ζιντάν, με τον οποίο τον συνδέουν οι ρίζες από την Αλγερία και η παιδική ηλικία σε «δύσκολες» γειτονιές της Γαλλίας, από το 2003, είχε αρχίσει ήδη να μαγνητίζει τα βλέμματα με τα ποδοσφαιρικά του κατορθώματα. Το παιχνίδι στους δρόμους δεν ήταν απλά συνήθεια, αλλά καθημερινότητα. Αργούσε να γυρίσει στο σπίτι, γιατί δεν σταματούσε να παίζει ποδόσφαιρο με τους φίλους του. Δεν σταματούσε να κάνει αυτές τις «άρρωστες» ντρίμπλες, που τις μετέφερε από την αλάνα, στα σαλόνια της Πρέμιερ