UEFA και FIFA έδωσαν κάθε δικαίωμα

Η ανακοίνωση για την πραγμάτωση της European Super League έπιασε πολλούς… απροετοίμαστους. Από που προέκυψε, γιατί να γίνει κάτι τέτοιο, καταστρέφει το άθλημα κλπ. Έχουν γραφτεί από πάρα πολλούς αυτά, και κάθε άλλο παρά σύμφωνος είμαι με μια τέτοια διοργάνωση, για την ώρα. Ωστόσο, πρέπει να πούμε πως και η πλευρά των UEFA και FIFA, έχουν δώσει τα δικά τους δικαιώματα, τόσο ώστε να προχωρήσουν οι ομάδες στη δημιουργία αυτής της διοργάνωσης, ή έστω και στην απειλή δημιουργίας της.

 

Οι συζητήσεις και οι ζυμώσεις για την πραγμάτωση αυτής της λίγκας, λαμβάνουν χώρα το λιγότερο εδώ και μια δεκαετία. Οι μεγάλες ομάδες είχαν αρκετά παράπονα από την αντιμετώπιση που είχαν, δρώντας κυρίως σαν «κακομαθημένα» παιδάκια. Άλλωστε, η τάση των ευρωπαϊκών ομάδων στον ελιτισμό έχει γιγαντωθεί τα τελευταία χρόνια, με τα μεγέθη μικρών και μεγάλων, να αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσά τους.

Ωστόσο, μη βγάλουμε τις UEFA και FIFA… αγίες! Και οι δυο έχουν κάνει πολυάριθμα και σημαντικά λάθη ανά τα χρόνια, τα οποία έχουν παίξει και σημαντικό ρόλο στην όξυνση των διαφορών. Ας κάνουμε μια αναφορά πρώτα στο οικονομικό μέρος, στο οποίο έχει χαθεί ο έλεγχος. Εδώ και δέκα χρόνια, η UEFA έχει θεσπίσει το Financial Fair Play, έναν οργανισμό με στόχο τον έλεγχο εσόδων κι εξόδων κάθε ομάδας, ώστε να μην ξοδεύουν αλόγιστα ποσά, ή να καταλήγουν να χρωστούν πολλά. Κάθε ομάδα, μάλιστα, θα ελεγχόταν βάση αυτού, κι αν ξέφευγε απ’ τον «μπούσουλα» που είχε τεθεί, θα τιμωρούταν με πρόστιμα ή απαγόρευση μεταγραφών. Ο έλεγχος, ωστόσο, χάθηκε. Ομάδες που την πλήρωσαν, μέχρι και με απαγόρευση μεταγραφών, ναι μεν υπήρξαν. Αλλά μέχρι και ο πιο αδαής, ρίχνοντας μια πρόχειρη ματιά σε μεταγραφικές δαπάνες των Manchester City και Paris Saint-Germain, κατανοεί πως ο κανονισμός, μάλλον δεν ήταν για όλους. Ή πως το καλό παράδειγμα δινόταν, τιμωρώντας την Barcelona και την Chelsea , αλλά για διαφορετικούς λόγους. Γενικά εκεί, κάπως χάθηκε η μπάλα. Και μην κοιτάξουμε μακριά, παρά στα «κοντά» μας, βρίσκουμε ξανά παραδείγματα διαφορετικής μεταχείρισης. Ο Παναθηναϊκός έλαβε ποινή απαγόρευσης συμμετοχής στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, λόγω ακανόνιστων χρεών. Την ίδια ώρα, οι ομάδες της γειτονικής Τουρκίας έχουν εξίσου μεγάλα χρέη, αλλά μόνο η Besiktas την πλήρωσε, με έναν μικρό, μονοετή αποκλεισμό.

 

 

Στο οικονομικό κομμάτι, οι ομάδες έχουν και την εξής απαίτηση, τη συνεχόμενη αύξηση των εσόδων. Απαίτηση η οποία ικανοποιούταν, τα έσοδα ανά χρόνο αυξάνονταν, όμως ο COVID-19 άλλαξε τα πράγματα. Ιδιαίτερα με τα ελλείμματα που προέκυψαν λόγω της πανδημίας, η ανάγκη για έσοδα αυξήθηκε πολύ παραπάνω. Επομένως, η European Super League, ίσως να είναι κι ένα μέτρο πίεσης, για αύξηση εσόδων. Εκτός αυτού, οι μεγάλες ομάδες έχουν κι ένα «κόμπλεξ» με τις μικρότερες. Γιατί με κάθε νίκη τους δηλαδή, να παίρνουν ακριβώς το ίδιο ποσό με εμάς; Γιατί να κάνουν και το Conference, για να πάρουν λεφτά και μικρότερες ομάδες, ή να κάνουν πορείες, λεφτά που κανονικά βρίσκονταν στον προϋπολογισμό του Champions League. Άλλωστε και οικονομικά, μέσω European Super League, οι ομάδες όχι μόνο θα καλύψουν τις «τρύπες» που προέκυψαν λόγω πανδημίας, αλλά θα εκτοξεύσουν και τα έσοδά τους.

Οι μεγαλύτερες ομάδες ζητούν υψηλότερα έσοδα, δικαίως ή μη στην κρίση του καθενός, μιας και βρίσκονται χρόνια στην ελίτ κι ουσιαστικά δίνουν «αίμα» σε Champions League και Europa League. Άσε που, καθαρά για οικονομικούς και «μαρκετίστικους» λόγους, τους συμφέρουν βδομαδιάτικα μεγάλα ματς, παρά πχ. ένα παιχνίδι με την Krasnodar ή την Basaksehir. Αλλά πόσα πια να πάρουν; Κι εδώ έρχεται μια μεγάλη ευθύνη της UEFA, και της FIFA, που ως διοργανώτριες αρχές, επέτρεψαν στις ομάδες να μεγαλώσουν το «εγώ» τους, εις βάρος τους.

 

 

Ένα άλλο σοβαρότατο, κατά την άποψή μου, μέτρο, το οποίο έχει στεφθεί μέχρι στιγμής με αποτυχία, είναι αυτό του VAR. Το VAR δημιουργήθηκε για να προσφέρει απόλυτη δικαιοσύνη στα εγχώρια και ευρωπαϊκά παιχνίδια, και σαν εργαλείο τεχνολογίας μπορεί να βοηθήσει στα μέγιστα, ώστε να αποφευχθούν διαιτητικές αδικίες, σε βάρος ομάδων. Οι άνθρωποι που διαχειρίζονται το VAR, όμως, έχουν αποτελέσει μεγάλο πρόβλημα. Σε κάθε λίγκα ή διοργάνωση διαφορετική, βλέπουμε κάθε διαιτητή, ή υπεύθυνο στο VAR, να διαχειρίζεται φάσεις με διαφορετικό τρόπο. Έτσι, καταλήγουμε κι εμείς να μην ξέρουμε πότε ο διαιτητής κάνει σωστά τη δουλειά του και πότε όχι, μιας και πρακτικά δεν βλέπουμε ξεκάθαρη εφαρμογή των κανονισμών. Κι όταν ορισμένες φάσεις οδηγούν και σε τραυματισμούς παικτών, αλλά η φάση μετρά ως μη γενόμενη λόγω κάποιας προηγούμενης παράβασης, ή ο,τιδήποτε αντίστοιχο, ε δεν θέλει και πολύ ώστε ο κόσμος να ταχθεί κατά αυτού. Προσωπικά, είμαι υπέρ του VAR, αλλά μια λογική απαίτηση για τη χρήση του, είναι να πραγματοποιείται σωστά απ’ όλους, παντού. Πράγμα που δε γίνεται, το σύστημα αυτό έχει αποκτήσει πολλούς πολέμιους και η έλλειψη εποπτείας από την UEFA είναι πολύ άσχημη και εδώ.

Μεγάλο πλήγμα στην εικόνα της UEFA, καθώς και της FIFA, αποτελούν πια οι διεθνείς αγώνες, με τρανότερο παράδειγμα το Nations League, καθώς και το ότι πλέον σε κάθε διεθνές παράθυρο, οι ομάδες μπορεί να έχουν και τρεις αγώνες, αντί δυο, σε διάστημα λιγότερο των οκτώ ημερών. Αλήθεια, το Nations League βλέπετε να έχει προσθέσει ανταγωνισμό στο διε