Σεσκ Φάμπρεγας: Το ποδόσφαιρο δεν περιμένει

Στα 16 του χρόνια αποφάσισε να αφήσει μία «γεμάτη» Μπαρτσελόνα για την Άρσεναλ των «Invincibles» και κατάφερε σε χρόνο-ρεκόρ να καθιερωθεί, παρά το νεαρό της ηλικίας του. Ο Σεσκ Φάμπρεγας δεν θέλησε, ποτέ και πουθενά, να περιμένει κι έγινε θρύλος πριν καν πατήσει τα πρώτα «άντα».

10 Φεβρουαρίου, 1988. Η Μπαρτσελόνα υποδέχεται την Εσπανιόλ, στο τοπικό καταλανικό ντέρμπι, όπου με πρωταγωνιστές και σκόρερ τους μόνους ξένους της ενδεκάδας, Γκάρι Λίνεκερ και Μπερντ Σούστερ, επικρατεί δύσκολα με 3-2, σε μία γενικά κακή χρονιά, που η ομάδα θα τερματίσει στην χειρότερη θέση (6η) τα τελευταία 25 χρόνια. Εκείνη την ημέρα θα περάσει για πρώτη φορά τις πύλες του επιβλητικού Καμπ Νου, ένας μελλοντικός αστέρας του συλλόγου και της εθνικής Ισπανίας – θα είναι μόλις εννιά μηνών και θα βρίσκεται στην αγκαλιά του παππού του. Το όνομά του Φρανσέσκ Φάμπρεγας Σολέρ.

Είναι κάπως κλισέ, αλλά όταν πηγαίνεις στο πρώτο σου ντέρμπι πριν συμπληρώσεις καν έναν χρόνο ζωής, μάλλον είσαι προορισμένος για να γίνεις ποδοσφαιριστής. Σίγουρα χρειάζεται και η ικανότητα, όμως σε μία ηλικία που δεν έχεις καν αναμνήσεις, το γήπεδο, η ατμόσφαιρα, η μπάλα γίνονται ένα μέρος που νιώθεις ασφάλεια. Στην περίπτωση που εξετάζουμε βέβαια, ο μικρός Σεσκ ήταν κι απίστευτα ταλαντούχος – τόσο ταλαντούχος, που ο πρώτος του προπονητής, στην τοπική Ματαρό, δεν τον έβαζε στα φιλικά με τις ακαδημίες της Μπαρτσελόνα, ώστε να μην τον δουν και τον πάρουν από τόσο νωρίς!

Φυσικά αυτή η τακτική δεν κράτησε για πολύ, αφού ο Φάμπρεγας πήρε πρώτα άδεια να προπονείται μια φορά την εβδομάδα στη διάσημη Μασία κι έπειτα έγινε μόνιμο μέλος των ακαδημιών των «Μπλαουγράνα». Στην πρώτη του προπόνηση έπαιξε δίπλα σε… κάποιους Λιονέλ Μέσι και Ζεράρ Πικέ, ενώ είδωλό του έγινε ο τότε αρχηγός της ομάδας Πεπ Γκουαρδιόλα. Οι δύο τους μάλιστα ανέπτυξαν προσωπική σχέση, όταν ο Πεπ τον είδε να κλαίει για το διαζύγιο των γονιών του και του χάρισε μία φανέλα με την υπογραφή του για να τον ηρεμήσει.

μασία

Όλα έμοιαζαν ιδανικά για τον Φάμπρεγας στις ακαδημίες, όπου παρά την όχι και τόσο προωθημένη θέση του (αμυντικός χαφ), τελείωνε τις σεζόν με περισσότερα από 30 τέρματα, ξεχωρίζοντας από τους συνομηλίκους του. Υπήρχε όμως ένα πρόβλημα: το κέντρο της πρώτης ομάδας της Μπαρτσελόνα παραήταν γεμάτο για να του δοθεί η παραμικρή ευκαιρία. Για να καταλάβετε λίγο για τι πολυκοσμία μιλάμε, τη σεζόν πριν αποφασίσει να φύγει, στο ρόστερ υπήρχαν οι εξής μέσοι: Τσάβι, Ινιέστα, Ρικέλμε, Μεντιέτα, Τιάγκο Μότα, Ζεράρδ, Λουίς Ενρίκε και Γκάμπρι.

Βέβαια αυτό το επιχείρημα μοιάζει λίγο αστείο, αν αναλογιστεί κανείς ότι έφυγε από τη Βαρκελώνη για το Βόρειο Λονδίνο και την Άρσεναλ τον Σεπτέμβριο του 2003, στην αρχή μιας ιστορικής σεζόν όχι μόνο για την ομάδα, αλλά για το αγγλικό και το παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Ο θρυλικός πια Ισπανός μέσος μπορεί πρακτικά να μην θεωρείται μέλος των «Invincibles», όμως προπονούταν συχνά με την πρώτη ομάδα, μαθαίνοντας τα «μυστικά» της θέσης από τους Πατρίκ Βιεϊρά και Ζιλμπέρτο Σίλβα.

Μάλιστα, παρά το γεγονός πως δεν έπαιξε ούτε λεπτό στην Πρέμιερ Λιγκ, έκανε ντεμπούτο με την πρώτη ομάδα στο Λιγκ Καπ μόλις έναν μήνα μετά την άφιξή του, ενώ στη συνέχεια του θεσμού πέτυχε και το παρθενικό του τέρμα, διαλύοντας τα ρεκόρ του νεότερου παίκτη και σκόρερ στην ιστορία της Άρσεναλ, αφού μετά βίας ξεπερνούσε τα 16 χρόνια ζωής. Ο Αρσέν Βενγκέρ από πολύ νωρίς κοίταξε πέρα από τη νεαρή του ηλικία και μόλις οι Βραζιλιάνοι μέσοι Σίλβα και Εντού τραυματίστηκαν, ο Φάμπρεγας άρχισε να χτυπά επίμονα την πόρτα της βασικής ενδεκάδας, υπογράφοντας και επαγγελματικό συμβόλαιο τον Σεπτέμβριο του 2004.

σεσκ φάμπρεγας

Αφού πέταξε ένα κομμάτι πίτσα (!) στον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον και κέρδισε τον πρώτο του τίτλο (FA Cup) ως βασικός (τελικός με Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ), ο ταλαντούχος έφηβος με την χαρακτηριστική κόμη θεωρήθηκε έτοιμος ώστε να φορέσει το «4» του Βιεϊρά, που μόλις είχε πάρει μεταγραφή για τη Γιουβέντους. Ο Αλσατός τεχνικός τον εμπιστεύτηκε παρά τις βοές αμφιβολίας και σε ηλικία 18 ετών ο Φάμπρεγας έγραψε 49 συμμετοχές σε όλες τις διοργανώσεις, εντυπωσίασε και σκόραρε στα νοκ άουτ παιχνίδια του Τσάμπιονς Λιγκ και αγωνίστηκε εναντίον της αγαπημένης του Μπαρτσελόνα στον χαμένο τελικό του Παρισιού.

Παρά το γεγονός πως απέμεναν έξι χρόνια για να λήξει το συμβόλαιό του, εκείνο το καλοκαίρι του 2006 επικράτησε μεταγραφικός «πυρετός» γύρω από το όνομά του, με τη Ρεάλ Μαδρίτης να πρωτοστατεί και να προσφέρει γη και ύδωρ για τις υπηρεσίες του. Ο Βενγκέρ, έχοντας πια περιορισμένους πόρους για να αναδομήσει την ομάδα μετά την ανέγερση του Έμιρεϊτς, έθεσε την παραμονή του Ισπανού ως απόλυτη προτεραιότητα, βλέποντας στο πρόσωπό του έναν νεαρό ποδοσφαιριστή, που πρέσβευε και προσωποποιούσε τα αγωνιστικά ιδεώδη του συλλόγου. Όχι μόνο δεν κοίταξε καν τα ποσά που δίνονταν για την απόκτησή του, αλλά «έδεσε» τον Φάμπρεγας με βελτιωμένο πενταετές συμβόλαιο, με οψιόν τριών ακόμα χρόνων!

σεσκ φάμπρεγας

Με τον Τιερί Ανρί τραυματία για μεγάλο μέρος της σεζόν και τον Ντένις Μπέργκαμπ να έχει πια αποσυρθεί, οι «Κανονιέρηδες» πέρασαν μία μεταβατική σεζόν (2006/07), που κατέβασε αρκετά τις προσδοκίες και τους απομάκρυνε τινί τρόπω από τους διεκδικητές της Πρέμιερ Λιγκ. Ένας παίκτης όμως ήταν εκεί για να ξεχωρίσει. Δεν μιλάμε για κάποιον «τελευταίο των Μοϊκανών» από την χρυσή γενιά της δεκαετίας 1996-2006, αλλά για έναν αμούστακο νεαρό, που μάθαινε αγγλικά από τον πολύγλωσσο Ελβετό (!) κολλητό του, Φιλίπ Σεντερός. Κι όμως μέσα σε αμέτρητα προβλήματα, ο 19χρονος Φάμπρεγας κατάφερε να γράψει 13 ασίστ, να αναδειχθεί Golden Boy και στην καλύτερη ενδεκάδα της UEFA για το 2006, ενώ παράλληλα να παλέψει στα ίσα με τον Κριστιάνο Ρονάλντο για τον Κορυφαίο Παίκτη της Σεζόν στην Πρέμιερ Λιγκ.

Αν νομίζετε πως κάπου εδώ, κάτι, κάπως πρέπει να του ανακόψει την φόρα, κάνετε λάθος. Την επόμενη χρονιά ο Ισπανός μέσος εμφανίστηκε ακόμα καλύτερος, αφού με 17 ασίστ (δεύτερη καλύτερη επίδοση στην Αγγλία ως τότε) κρατούσε πρώτη την Άρσεναλ στο πρωτάθλημα έως τον Μάρτιο, κέρδισε το Euro ως βασικός με την εθνική Ισπανίας και αναδείχθηκε για δεύτερη σερί χρονιά Κορυφαίος Παίκτης της Σεζόν από τους φίλους των «Κανονιέρηδων» με συντριπτική πλειοψηφία.

Η στιγμή του να ηγηθεί και με τη… βούλα είχε φτάσει κι έτσι τον Νοέμβριο του 2008 ο Βενγκέρ, που τον είχε επανειλημμένα παρομοιάσει με τον Μισέλ Πλατινί, θα τον χρίσει πρώτο αρχηγό σε ηλικία μόλις 21 ετών. Αν και θα χάσει περίπου τέσσερις μήνες αγωνιστικής δράσης λόγω ενός τραυματισμού στο γόνατο, ο Φάμπρεγας θα οδηγήσει την Άρσεναλ στα ημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ και θα κληθεί να «δέσει» μια ταλαντούχα, μα άπειρη ομάδα με παίκτες όπως οι Γουίλσιρ, Γουόλκοτ, Μπέντνερ, Κλισί, Ντιαμπί, Σονγκ, Ντενίλσον και Νασρί.

νασρί

Καταντά πια βαρετό σε αυτήν την εξιστόρηση, όμως και πάλι ο Ισπανός τα κατάφερε. Για έναν παίκτη, που φτιάχτηκε για να παίζει αμυντικό χαφ, οι επιδόσεις του ήταν εξωπραγματικές. Σε 27 αγώνες στην Πρέμιερ Λιγκ ο Φάμπρεγας έγραψε 15 τέρματα και ισάριθμες ασίστ, κρατώντας τους «Κανονιέρηδες» στην κορυφή της βαθμολογίας μετά από 22 αγωνιστικές. Δυστυχώς στον επαναληπτικό προημιτελικό του Τσάμπιονς Λιγκ απέναντι στην Μπαρτσελόνα, ο αρχηγός θα πέσει θύμα της «κατάρας» των τραυματισμών της ομάδας και θα υποστεί κάταγμα στο πόδι, βλέποντας τους συμπαίκτες να καταρρέουν χωρίς τον στυλοβάτη τους.

Για να αναλογιστεί κανείς τι έκανε εκείνη την χρονιά ο Φάμπρεγας, καλό είναι να τον βάλει σε σύγκριση με τον, κατά τεκμήριο κορυφαίο μέσο της Πρέμιερ Λιγκ των τελευταίων ετών, τον Κέβιν Ντε Μπρούιν. Ο Βέλγος αστέρας, παίζοντας σε αρκετά πιο προωθημένο ρόλο, σημείωσε τα καλύτερα στατιστικά του τρία χρόνια πριν, όταν με 13 γκολ και 20 ασίστ σε 35 αγώνες προκάλεσε ντελίριο σε ποδοσφαιρόφιλους και στατιστικολόγους. Ε λοιπόν, κατά μέσο όρο, ο Φάμπρεγας ήταν καλύτερος σε κάθε κατηγορία – ακόμα και στις ασίστ (1,8 έναντι 1,75 ανά αγώνα), στις οποίες ο Ντε Μπρούιν ισοφάρισε το ρεκόρ του Ανρί!

σεσκ φάμπρεγας

Έχοντας συμπληρώσει έξι χρόνια χωρίς συλλογικό τίτλο, έχοντας δει την Άρσεναλ να απορρίπτει προτάσεις άνω των 30 εκατομμυρίων ευρώ και αναρρώνοντας από τον σοβαρό τραυματισμό του, ο Ισπανός άρχισε να νιώθει την ανάγκη να εξελιχθεί μακρυά από τον μέντορά του, Βενγκέρ, που είχε αρχίσει ήδη να μπαίνει σε περίδο αμφισβήτησης. Η σεζόν 2010/11 ήταν η χειρότερη ατομικά για τον ίδιο, παρά το γεγονός πως οι «Κανονιέρηδες» πάλεψαν για αρκετό καιρό για τον τίτλο της Πρέμιερ Λιγκ. Μάλιστα μια δική του αποτυχημένη πάσα με τακουνάκι, οδήγησε στον αποκλεισμό από τους «16» του Τσάμπιονς Λιγκ από την… επόμενη ομάδα