Η «ιεροσυλία» της υποκειμενικής ποδοσφαιρικής σύγκρισης

Η ομάδα μας ή ο αγαπημένος μας ποδοσφαιριστής παρομοιάζεται συχνά με «θρησκεία». Μπορεί επιφανειακά να μοιάζει ότι υπερθεματίζεται η αξία του ποδοσφαίρου στον μοντέρνο κόσμο, όμως θρησκευτικές και φίλαθλες απόψεις έχουν περισσότερα κοινά από ότι θα φανταζόταν κάποιος. Λατρεία, εμβλήματα και φανατισμός διαχέουν τις δύο έννοιες σχεδόν ισάξια, παίζοντας σπουδαίο κοινωνικό ρόλο σε αυτό που ονομάζουμε «ψυχολογία των μαζών».

 

Έχετε αναλογιστεί ποτέ τι μας κάνει οπαδούς; Οι πιο ρομαντικοί του είδους μπορούν να φέρουν στο μυαλό μια στιγμή υπέρμετρης συγκίνησης, που τους δημιούργησε το απόγειο μιας συγκεκριμένης ομάδας, ενώ άλλοι μπορούν να αναγνωρίσουν τους -πολλές φορές- προνηπιακούς εαυτούς τους ντυμένους με τις εμφανίσεις ή τα διακριτικά ενός συλλόγου παραχωμένους σε ξεθωριασμένα φωτογραφικά άλμπουμ, floppy disks (!) ή αποθηκευτικές μνήμες κινητών και υπολογιστών. Ελάχιστοι, αν όχι κανένας, δεν ξύπνησε μία μέρα σε πλήρη συνείδηση και ανέλυσε ποδοσφαιρικά δεδομένα δεκαετιών, ώστε να αρχίζει να υποστηρίζει αποδεδειγμένα τον καλύτερο.

Ακόμα κι αυτό όμως έχει την αξία που νομίζουμε; Ο «καλύτερος» στο ποδόσφαιρο θυμίζει έναν αέναο «Γολιάθ», που νικάει υπομονετικά και σταθερά στο βάδισμα του χρόνου, μέχρι να δώσει αξία στον ανέλπιστο μαχητή «Δαβίδ», που δεν τα παράτησε ποτέ κάτω από την «μπέρτα» του αουτσάιντερ. Γίνεται συχνά λόγος για την βαριά φανέλα, όμως κι αυτή σπάνια αναφέρεται στις αδιάφορες κι εύκολες νίκες, αλλά αντίθετα αγέρωχη τονίζει θαύματα, όπως αυτά της Κωνσταντινούπολης, της Βαρκελώνης, του Μονάχου και -για εμάς- της Πορτογαλίας ολόκληρης.

 

football comparisons

 

Μια ξεχωριστή κατηγορία αποτελούν φυσικά οι οπαδοί, που υποστηρίζουν την ομάδα της περιοχής τους, όμως δεν είναι η εξαίρεση στον κανόνα, αφού στην συγκεκριμένη περίπτωση τα φαινόμενα απατούν. Η πίστη τους, απέχει από απλά στατιστικά, τρόπαια, νίκες και θριαμβευτικές ιστορίες. Ανήκουν σε κάτι που νιώθουν οικείο, μοιράζονται ένα ιδανικό και λατρεύουν το τοπικιστικό στοιχείο που «εντοπίζεται» στον σύλλογο, ακόμα κι αν κανένας παίκτης που αγωνίζεται δεν είναι γηγενής ή από τον κανονισμό Bosman και μετά καν συμπατριώτης τους!

 

Η «άνυδρη» 30ετία