Marouane Fellaini: Ένας (αδίκως) στοχοποιημένος στρατιώτης

«O Phil [Neville] έπαιξε μεγάλο ρόλο, όταν αναζητούσαμε σταθερότητα. Διέθετε σπουδαία πειθαρχία. Ήταν το στυλ του παίκτη στον οποίο μπορούσες να πεις: “Phil, θέλω να ανέβεις τρέχοντας αυτόν το λόφο, και όταν επιστρέψεις να κόψεις αυτό το δέντρο”. Σίγουρα θα σου αποκρινόταν: “Εντάξει αφεντικό, που είναι το αλυσοπρίονο;”».

 

Με αυτό τον τρόπο περιγράφει ο Sir Alex Ferguson στην αυτοβιογραφία του τον Phil Neville. Λόγια που θα μπορούσαν να ταιριάξουν άνετα στο προφίλ του Marouane Fellaini και να είχαν γραφτεί γι’ αυτόν.

Ο Βέλγος μέσος αποτελεί από χθές παρελθόν από την Manchester United, καθώς επέλεξε να αγωνιστεί σε άλλες, μακρινές πολιτείες. Μια επιλογή αμφιλεγόμενη αλλά σίγουρα οικονομικά συμφέρουσα για τον ίδιο, αφού θα συμπεριλαμβάνεται ανάμεσα στους πιο ακριβοπληρωμένους ποδοσφαιριστές του πλανήτη.

Έπειτα από πεντέμισι χρόνια και 177 παρουσίες του «ψηλού» με τον κόκκινο διάβολο στο στήθος, οι φίλοι της ομάδας έχουν χωριστεί σε δύο στρατόπεδα – όπως μπορεί να παρατηρήσει κανείς με μια απλή «βόλτα» στις οπαδικές σελίδες. Οι μισοί σταυρώνουν τον Βέλγο και πανηγυρίζουν που «επιτέλους έφυγε», ενώ οι άλλοι μισοί στέκονται ασπίδα προστασίας σε αυτόν. Γιατί όμως δέχεται τα πυρά των πρώτων;

 

 

O Marouane Fellaini αποκτήθηκε το 2013 από τον νεοφερμένο, τότε, David Moyes και ήταν η μοναδική (ουσιαστική) μεταγραφή της United για το καλοκαίρι. «Κίνηση πανικού» είπαν πολλοί, «ανούσια μεταγραφή» είπαν άλλοι. Γενικώς, ήταν μια μουδιασμένη καλοκαιρινή μεταγραφική περίοδος που σηματοδοτούσε ένα δύσκολο νέο ξεκίνημα για την ομάδα. Οι φήμες, ήθελαν τον μέχρι πρότινος προπονητή της United, Sir Alex, να μεσολαβεί για να γίνει το deal.

Οι προσδοκίες δεν ήταν ιδιαίτερα ψηλές αφού άπαντες ήξεραν τι αγόραζαν. «What you see is what you get», ένα πράγμα. Και όντως… O Fellaini ποτέ δεν χαρακτηριζόταν για τα τεχνικά του χαρακτηριστικά, για τα «κιλά» μπάλας που ξέρει ή για την ποδοσφαιρική του ευφυΐα. Ο Fellaini, όπως αποδείχθηκε σε αυτά τα πεντέμισι χρόνια, ήταν ένας απλός στρατιώτης.

Ήταν ένα χρήσιμο εργαλείο στα χέρια του εκάστοτε τεχνικού της Manchester United, μια καλή λύση από τον πάγκο. Στην εποχή της ποδοσφαιρικής «καγκουριάς», του life style, των social media, του «βάλε με να παίξω γιατί είμαι ο τάδε» και άλλων… κακοήθη όγκων του