«4-3-3»: Ίδια διάταξη, διαφορετικές προσεγγίσεις

Στις αρχές των 00’s το 4-2-3-1 άρχισε να εμφανίζεται ως η βασική διάταξη και στην Premier League. Η εντός έδρας ήττα-αποκλεισμός (2-3) της Manchester United από τη Real Madrid στα προημιτελικά του Champions League 1999-2000 έκανε τον Sir Alex να παραδεχθεί ότι η εποχή του παραδοσιακού 4-4-2 είχε περάσει ανεπιστρεπτί και να ακολουθήσει το ισπανικό υπόδειγμα, το οποίο ήδη εφάρμοζε η Arsenal του Wenger.

 

Το καλοκαίρι του 2004 ο πρωταθλητής Ευρώπης (με την Porto) Jose Mourinho αναλαμβάνει τις τύχες της Chelsea φέρνοντας μαζί του στο Νησί μια νέα ποδοσφαιρική πρόταση: μια σφιχτή λογική του 4-3-3, η οποία διαφοροποιείται αισθητά από το proactive ολλανδικό πρότυπο (total football) και θυμίζει περισσότερο 4-5-1 ιδίως σε φάση αμυντικού transition. Το 4-3-3 του πάλαι ποτέ Special One χαρακτηρίζεται από αμυντικό βάθος (Terry-Carvalho δεν εκτέθηκαν σχεδόν ποτέ σε ψηλά μέτρα), από ισορροπημένα πλάγια μπακ (Ferreira και Bridge ανεβαίνουν εναλλάξ), από έναν ball winning midfielder (ο Makelele υπήρξε η επιτομή του αμυντικού χαφ-κόφτη), ένα οκτάρι με ταχυδύναμη και ικανότητα κάλυψης χώρων (Essien), ένα οκτάρι-κρυφό φορ (Lampard), δύο εξτρέμ γραμμής που συγκλίνουν από πλάγιες θέσεις (Robben-Duff) και έναν εξαιρετικό target man (Drogba). Χάρη στο 4-3-3 η Chelsea εξασφάλιζε υπεροπλία στον άξονα διαθέτοντας πάντα τρεις παίκτες σε κοντινή απόσταση. Με τα λόγια του ίδιου του Mourinho:

«Αν έχω ένα τρίγωνο στο κέντρο, δηλαδή τον Claude Makelele πίσω και άλλους δύο ακριβώς μπροστά- πάντα θα διαθέτω πλεονέκτημα απέναντι σε ένα καθαρό 4-4-2 όπου οι κεντρικοί μέσοι καλούνται να καλύψουν όλο το πλάτος. Κι αυτό διότι πάντα θα έχω έναν έξτρα παίκτη. Ξεκινά με τον Makelele, ο οποίος βρίσκεται ανάμεσα στις γραμμές. Αν κανείς δεν έρθει να τον πιέσει, αυτός μπορεί να δει ολόκληρο το γήπεδο και έχει χρόνο στη διάθεσή του. Αν τον κλείσουν, αυτό σημαίνει ότι ένας εκ των άλλων δύο μέσων είναι ελεύθερος. Αν είναι και οι δύο κλεισμένοι και έρθουν οι εξτρέμ εσωτερικά για βοήθεια, αυτό σημαίνει ότι υπάρχει χώρος για εμάς στην πλευρά, είτε για τους εξτρέμ είτε για τους πλάγιους μπακ. Δεν υπάρχει καθαρό 4-4-2 που να μπορεί να σταματήσει το 4-3-3».

 

 

Ο Jürgen Klopp ανέλαβε να μετατρέψει τους «Κόκκινους» από doubters σε believers τον Οκτώβριο του 2015. Μετά από μιάμιση χρονιά τακτικών πειραματισμών και σταδιακής ραγδαίας βελτίωσης του ρόστερ, παρουσίασε την τελική εκδοχή του δικού του 4-3-3 στο δεύτερο μισό της περσινής σεζόν. Παρά τη φετινή ρεαλιστική στροφή της Liverpool, το γνήσιο ποδόσφαιρο του Klopp είναι heavy metal, καθώς στηρίζεται στις