Αεροπλάνα, τρένα, λεωφορεία και ταξί για μια… «εφτάρα» εκτός έδρας!

Εκείνο το ταξίδι-εφιάλτης, που έκανε η Gillingham το φθινόπωρο του ’61, δεν θα το ευχόταν ούτε στον χειρότερο εχθρό της.

 

Το ποδόσφαιρο την δεκαετία του ’60 ήταν πολύ διαφορετικό από το σημερινό. Όλος ο κόσμος, βασικά, ήταν εντελώς διαφορετικός. Και ειδικά τα μέσα μεταφοράς. Τα σύγχρονα αεροπλάνα, τρένα και αυτοκίνητα δεν θυμίζουν εκείνα που χρησιμοποιούσαν τότε οι επαγγελματικές ομάδες ποδοσφαίρου για τις αγωνιστικές τους υποχρεώσεις και τα ταξίδια τους σε άλλες έδρες. Η τεχνολογία στις μεταφορές ήταν πιο απλοϊκή, όπως και τα οδικά δίκτυα. Και άμα οι καιρικές συνθήκες ήταν λιγάκι περισσότερο δυσμενείς, τότε ήξερες ότι θα ζούσες μια μικρή «Οδύσσεια» για να φτάσεις στον προορισμό σου. Ένα τέτοιο «έπος», γεμάτο συμφορές και εμπόδια, έζησε η Gillingham το φθινόπωρο του 1961.

 

Η πρωταθλήτρια ομάδα της Gillingham FC στην τέταρτη κατηγορία, το 1963.

 

Ήταν ένα βροχερό πρωινό τον Οκτώβριο του 1961 και συγκεκριμένα την ένατη ημέρα του μήνα. Η Gillingham FC αντιμετώπιζε την Barrow, ομάδα στην πόλη του Μπάρρου-ιν-Φέρνες στα βόρεια του βρετανικού νησιού, για αγώνα της τέταρτης κατηγορίας. Τις δύο πόλεις χώριζαν 483 χιλιόμετρα και το ταξίδι με λεωφορείο ήταν απαγορευτικό. Έτσι η ομάδα του Τζίλιγχαμ επέλεξε τον πιο ασφαλή και γρήγορο μεταφορικό μέσο που υπήρχε διαθέσιμο εκείνη την εποχή. Το τρένο.

 

Η High Street του Τζίλιγχαμ τη δεκαετία του ’60.

 

Η ομάδα άρχισε να συγκεντρώνεται στον λεωφορειακό σταθμό της πόλης την ημέρα του αγώνα. Βλέπετε, το τρένο αναχωρούσε από το Λονδίνο και τον Σιδηροδρομικό Σταθμό του Γιούστον. Το λεωφορείο έφτασε και οι παίχτες των «The Gills» που να φανταζόντουσαν ότι θα ξεκινούσαν το δυσκολότερο ταξίδι της ζωής τους! Η βροχή δυνάμωνε και οι δρόμοι της μικρής πόλης άρχισαν να ξεχειλίζουν από λασπόνερα. Στην άσχημη κατάσταση των δρόμων που οδηγούσαν στο Λονδίνο, ήρθε να προστεθεί και η κίνηση. Ήταν νωρίς το πρωί και ο κόσμος κατέβαινε από τα γύρω χωριά στην μεγαλούπολη της Αγγλίας για το μεροκάματο. Τα 50 χιλιόμετρα για τον σταθμό φαίνονταν σαν 150. Τελικά η αποστολή της ομάδας θα φτάσει με καθυστέρηση μιάμισης ώρας στο Λονδίνο.

 

Η γιγάντια αψίδα έξω από τον σιδηροδρομικό σταθμό Euston του Λονδίνου. Κατεδαφίστηκε τη δεκαετία του ’60, για να ανακατασκευαστεί ο σταθμός.

 

Φυσικά και είχε χάσει το τρένο. Φυσικά και αυτό σήμαινε προβλήματα. Ήταν 10:30 το πρωί και το τρένο των 09:00 θα πήγαινε την ομάδα της Gillingham μια ώρα πριν τον αγώνα των 17:15. Πανικός έπιασε το τεχνικό επιτελείο της ομάδας. Πως θα καλυπτόταν τώρα ένα ταξίδι εφτά ολόκληρων ωρών;

Θα έλεγε κάποιος ότι θα μπορούσε να πάρει το επόμενο τρένο. Όμως εκείνο θα τους οδηγούσε στο Μπάρροου ένα λεπτό μετά την έναρξη του αγώνα. Οι υπεύθυνοι του συλλόγου τα βάλαν κάτω και προσπάθησαν να βρουν εναλλακτικές. Το λεωφορείο θα ήταν μια λύση, αλλά θ’ αργούσε πάρα πολύ, ενώ ένα ταξίδι με αυτοκίνητα ή ταξί θα ήταν ριψοκίνδυνο, λόγω των πολύ κακών καιρικών συνθηκών. Μια ήταν η επόμενη λύση. Το αεροπλάνο.

Οι παράγοντες των «The Gills» έψαξαν και βρήκαν ταχύτατα δύο πτήσεις για Νιούκασλ. Και οι δύο για κακή τους τύχη ήταν πλήρεις. Κρύος ιδρώτας άρχιζε να λούζει τα μέλη της ομάδας. Η επόμενη λύση ήταν η ενοικίαση ενός ιδιωτικού αεροπλάνου. Κι εκεί όμως διαπιστώθηκε ότι υπήρχε εμπόδιο. Το μόνο διαθέσιμο μικρό αεροπλάνο θα έπρεπε να φτάσει από την πόλη του Γκάτγουικ στο αεροδρόμιο του Λονδίνου. Αυτό σήμαινε έξτρα χρόνο αναμονής και έξτρα έξοδα. Ειδικά το δεύτερο απασχόλησε πολύ την ομάδα, μιας και ήταν ένας μικρός σύλλογος της τέταρτης κατηγορίας. Πεντακόσιες λίρες ήταν το ποσό (τότε τεράστιο ποσό) και δεν υπήρχε χώρος για τέτοιες πολυτέλειες. Δεν υπήρχε όμως και άλλη επιλογή. Η ομάδα έπρεπε να φτάσει στον προορισμό της.

 

Φωτογραφία του αεροδρομίου Heathrow το 1965.

 

Εντωμεταξύ, η Gillingham επικοινώνησε με την Football League και ζήτησε έστω μια μικρή καθυστέρηση της έναρξης του αγώνα κατά 15 λεπτά. Η ομοσπονδία δέχτηκε, αλλά απαίτησε να μην γίνει ημίχρονο στον αγώνα. Οι παίχτες αγανάκτησαν, αλλά αναγκάστηκαν να το παραβλέψουν. Και ενώ φαινόταν ελπίδα στο βάθος αυτού του «Γολγοθά», φυσικά και θα εμφανιζόταν από το πουθενά ένα ακόμα εμπόδιο.

Οι άνθρωποι του κλαμπ είχαν την ιδέα να προσγειωθούν στο Μπλάκπουλ. Το αεροδρόμιο της πόλης όμως θα απείχε ακόμα 112 χιλιόμετρα από την έδρα της Barrow. Αυτό σήμαινε ένα ακόμα ταξίδι. Τα κατάλληλα τηλέφωνα έγιναν και κανονίστηκε ένα λεωφορείο να βρίσκεται ήδη εκεί, ώστε να παραλάβει τους παίχτες από το αεροδρόμιο «Squires Gate». Όλα φαινόντουσαν θετικά. Το αεροπλάνο, που κουβαλούσε τους αγχωμένους ποδοσφαιριστές, προσγειώθηκε. Κάποιοι πετούσαν και πρώτη φορά και πέσαν στα γόνατα για να «νιώσουν» την ασφάλεια της γης. Το λεωφορείο όμως δεν ήταν εκεί. Το τηλέφωνο χτύπησε. Ο προπονητής της ομάδας δεν μπορούσε να το πιστέψει. Το όχημα, που θα μετέφερε την αρμάδα του, έπαθε βλάβη! Δεν άξιζε να περιμένουν. Το αεροπλάνο είχε φύγει από το Λονδίνο στις 14:31 και φυσικότατα, όπως αρμόζει σε μια σωστή αλυσίδα ατυχών γεγονότων, η πτήση καθυστέρησε σε μια «ουρά» αεροπλάνων, που περίμενε να προσγειωθεί. Αισίως, πάτησαν έδαφος στις 15:25. Ο χρόνος κυλούσε πια επικίνδυνα. Έπρεπε να βρουν μια άλλη λύση. Και αυτή ήταν <